บทที่ 278 อำนาจแห่งบรรพชนอสูรวิญญาณ
“ซี่!”
ในห้วงลมหายใจเดียวที่บรรพชนอสูรวิญญาณเหลียวมองมา เย่เทาจากนิกายกระบี่หยกก็พลันรู้สึกถึงความเย็นเยียบพุ่งวาบถึงกลางกระหม่อม แววตาสะท้อนความยำเกรงอย่างลึกล้ำ
บรรพชนอสูรวิญญาณ!
นี่เองคือเหตุผลหลักที่ลวี่หยางเลือกจะไม่ใช้ศพอสูรระดับสร้างรากฐานที่ฟาดฟันได้ไปประกอบพิธีถ่ายพลังกับกระบี่ หากแต่เก็บรวบรวมไว้ในธงหมื่นวิญญาณ กลั่นกลายเป็นวิญญาณธงแทน
หากจะกล่าวด้วยใจเป็นกลาง เวลานี้บรรพชนอสูรวิญญาณหาใช่บุรุษผู้ยิ่งใหญ่ในอดีตอีกต่อไปแล้ว หลังหนีรอดจากเงื้อมมือเจินจวิน ต้องยื้อชีวิตด้วยความยากลำบากมาถึงห้าชาติ พื้นฐานอันล้ำค่าที่เคยมีก็ถูกกัดกร่อนไปสิ้น แม้ปรารถนาจะประลองเวทกับผู้อื่น ก็มีแต่ใจไร้เรี่ยวแรง ที่ยังพอมี อำนาจก็เพียงข่มเหงลวี่หยางที่เมื่อก่อนเคยเป็นแค่ผู้รวมลมปราณเล็กน้อยเท่านั้น
อย่างไรก็ดี ความบกพร่องเช่นนี้ หาใช่สิ่งที่เยียวยาไม่ได้โดยสิ้นเชิง
ตำหนักเหยียนโม่!
เคล็ดลับลี้ลับที่ลวี่หยางเคยเก็บไว้ใช้ในยามคับขันนี้เอง คือเหตุผลที่เขากล้าเข้าสมาธิท่ามกลางสายตาผู้คนทั้งหลาย มุ่งมั่นแน่วแน่หลอมรวมพลังแห่งฟ้าศักดิ์สิทธิ์และพิภพลี้ลับแต่เพียงผู้เดียว!
“ลวี่หยาง… เด็กคนนี้ความรู้ความสามารถยังไม่พอ”
บรรพชนอสูรวิญญาณถอนใจเบาๆ “ในเคล็ด ตำหนักเหยียนโม่ สิ่งสำคัญที่สุดคือสมดุลแห่งพลังฝึกบำเพ็ญ เหตุใดที่รวบรวมมาได้ถึงมีเพียงแปดผู้สร้างรากฐานต้น กับอีกห
