บทที่ 277 แบ่งกันกินหยวนถูรึ?
ภูเขาเทพหยวนฉือ สาดแสงห้าสีสิบประกาย
ภูผาศักดิ์สิทธิ์ลูกนี้ หาใช่สิ่งธรรมดาทั่วไปไม่ หากคือสิ่งที่เกิดจากการหลอมรวมถ้ำสวรรค์ของเจินจวินที่เข้าสู่ฟ้าดินหลังความตาย จนคุณสมบัติเก่าของถ้ำถูกลบเลือนไปสิ้น
ต้องรู้ไว้ว่า ถ้ำสวรรค์ของเจินจวินโดยทั่วไป ล้วนชี้ตรงสู่ตำแหน่งมรรคผลเฉพาะด้าน ฉะนั้นถ้ำสวรรค์ที่หลอมจากฟ้าดินเช่นนี้ ซึ่งไม่ชี้สู่มรรคผลใดเลย จึงประหลาดล้ำเกินกว่าคำบรรยาย
อย่าว่าแต่สิ่งอื่น แค่เพียงสามารถหนุนส่งให้ผู้ฝึกตนเหินสู่แดนมงคล แย่งชิงโอสถทองคำได้…ก็หาใช่ถ้ำใดๆ จะกระทำได้
ไม่เช่นนั้น ไยโอรสองค์โตแห่งวังมังกร เทียนฉิว ต้องมองเป้าหมายมาที่นี่?
หากเพียงแค่มีถ้ำสวรรค์ก็สามารถช่วยให้บรรลุโอสถทองคำได้ละก็ ด้วยฐานะของเขา คงเข้าไปยังถ้ำของราชามังกรโดยตรง ไม่ต้องลำบากเช่นนี้แน่
แต่สำหรับลวี่หยางแล้ว ภูผาเทพลูกนี้ กลับไร้ค่าดุจขี้เถ้า
สิ่งที่เขาต้องการ มีเพียงพลังไม้ขาลแห่งพิภพลี้ลับที่แฝงอยู่ภายในภูผานี้ หากไม่ใช่ด้วยเหตุนั้น เขาก็คงไม่คิดร่วมมือกับซั่วฮ่วนอย่างแน่นแฟ้นเช่นนี้
และข้อนี้ ผู้คนทั้งหลายต่างก็รู้ดีเช่นกัน
เกือบในชั่วพริบตาที่ลวี่หยางเข้าสู่สมาธิ นอกภูผาเทพ ด่านนอกซึ่งเหล่าภิกษุแดนสุขาวดีเคยอาศัยพลังสมบัติเซียนซ่อนตนไว้ บัดนี้ก็เผยกายออกพร้อมกัน
“อะมิถาพุธ!”
พลันเห็นพวกเขาแต่ละคนแย้มยิ้มเปี่ยมปลื้ม เฉพาะฮุ้ยขู่ถึงกับหัวเราะเสียงดัง “อุบาสกห
