นจวงตีหน้าขรึมนั่งอยู่ตรงนั้น โดยไม่สนใจชากับของว่างที่พวกสาวใช้นำมาให้ ชั่วพริบตาที่เห็นเจียงเซี่ยนก็ลุกขึ้นทันที เจียงเซี่ยนยังไม่ทันเข้าห้องก็ร้องตะโกนแล้วว่า “ท่านหญิง หลี่ตงจื้อล่ะ? ท่านรู้หรือไม่ว่านางสาดชาร้อนใส่หน้าลูกสาวของข้าอย่างไร้เหตุผล…”
ไว้หน้าแล้วแต่กลับไม่รับ แถมยังคิดว่าตนเองเป็นเจ้านายจริงๆ ด้วย!
เจียงเซี่ยนตำหนิอยู่ในใจ พลางทำหน้าประหลาดใจและรีบเอ่ยโดยไม่รอให้ฮูหยินจวงเอ่ยจบว่า “ฮูหยินจวง เรื่องนี้ข้าก็ได้ยินแล้วเช่นกัน คุณหนูจวงเสียโฉมอย่างนั้นหรือ? เช่นนี้จะทำอย่างไรดี? ไป่เจี๋ย เจ้ารีบไปเชิญท่านหมอฉางมา ให้ท่านหมอฉางตามฮูหยินจวงไป แผลถูกลวกไม่ใช่เรื่องตลก หากทิ้งรอยแผลเป็นไว้ต่อไปก็คุยเรื่องแต่งงานยากแล้ว ได้ยินว่าพี่ชายของฮูหยินจวงอยู่เมืองหลวง คุณหนูจวงโตมากับลุงตั้งแต่เด็ก คิดว่าลุงของนางจะต้องรักนางมากอย่างแน่นอน ไม่รู้ว่าครอบครัวของลุงนางมีพี่ชายที่อายุพอๆ กับนางหรือไม่ ไม่อย่างนั้นถึงตอนที่คุยเรื่องแต่งงานก็ยุ่งยากแล้ว!”
