กโชคชะตาทรมาน แต่จะไม่ยอมเห็นเขาถูกโชคชะตาทำร้าย
นางกอดหลี่เชียนแน่นขึ้น
ทว่าหลี่เชียนกลับกระวนกระวายใจขึ้นมาทันที
เขามั่นใจมากว่าเจียงเซี่ยนไม่ได้เชิญเขากลับมาเพราะจดหมายแนะนำของจั่วอี่หมิง แต่มีเรื่องเกิดขึ้นแล้ว
จดหมายแนะนำของจั่วอี่หมิง เพียงแค่มาได้ประจวบเหมาะพอดีเท่านั้น
หลี่เชียนมองเจียงเซี่ยนที่แทบจะมุดเข้าไปในอ้อมกอดของตนเอง และอดที่จะเดาไม่ได้ หรือว่าใครในตระกูลหลี่กลั่นแกล้งนางอย่างนั้นหรือ?
เขาอดไม่ได้ที่จะลูบผมสีดำของเจียงเซี่ยนเบาๆ และเอ่ยเสียงเบาว่า “มีเรื่องจะคุยกับข้าไม่ใช่หรือ? ทำไมพอเจอข้าก็ไม่มีเรื่องจะคุยแล้ว?”
น้ำเสียงที่เหมือนปลอบเด็กนั้นทำให้เจียงเซี่ยนหัวเราะออกมา
เจ้าคนสารเลวนี่มักจะเป็นแบบนี้เสมอ ปลอบเหมือนนางเป็นเด็ก…
เมื่อก่อน...นางรู้สึกว่าเขากำลังทำกับนางอย่างขอไปที
ทว่าเวลานี้…นางรู้สึกว่าถูกประคบประหงม
สถานการณ์ไม่เหมือนกันแล้ว ความรู้สึกก็ไม่เหมือนกันตามไปด้วยหรือเปล่า!
นางอดที่จะเงยหน้าไม่ได้ และมองเขาด้วยนัยน์ตาแฝงความเจ้าเล่ห์ “เช่นนั้นเจ้าคิดว่าข้าเชิญเจ้ากลับมาทำไม?”
