องเขาก็เร็วมากกว่าสมองของเขา เขาเดินไปตามสัญชาตญาณ และกอดเจียงเซี่ยนที่นั่งอยู่บนเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่างอย่างอ่อนโยน แล้วจูบบนศีรษะของนางอย่างแผ่วเบา ถึงจะเอ่ยว่า “เจ้าเรียกข้ามาเพราะเรื่องนี้หรือ?”
แอบโล่งอก
เจียงเซี่ยนรู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อที่ผ่อนคลายลงของเขา ก็เข้าใจความคิดของหลี่เชียนในชั่วพริบตา
ขอบตาของนางชื้นเล็กน้อย
หลี่เชียนเห็นความรู้สึกของนางสำคัญมากกว่าจดหมายแนะนำของจั่วอี่หมิง
นี่เป็นครั้งแรกที่นางสัมผัสได้ว่าตนเองสำคัญมากกว่าความทะเยอทะยานของหลี่เชียน
ถึงแม้จะเป็นเพียงเรื่องที่เล็กมากๆ และไม่เกี่ยวข้องกับความเป็นความตาย ทว่าหลี่เชียนเลือกนางแล้ว เช่นนี้จะเข้าใจได้หรือไม่ว่า ชาติก่อนนางกับหลี่เชียนรู้จักกันช้าเกินไป…
เจียงเซี่ยนกอดเอวของหลี่เชียนแน่น และฝังหน้าลงไปในอ้อมกอดของเขา
กลิ่นอันอบอุ่นของหลี่เชียนวนเวียนอยู่ตรงปลายจมูก
ทำให้นางสบายใจและรู้สึกสงบ
เป็นครั้งแรกที่เจียงเซี่ยนตระหนักได้อย่างชัดเจนว่า ต่อให้ชาติก่อนหลี่เชียนทำกับนางเกินไปมากขนาดนั้น นางก็ยังชอบหลี่เชียนอยู่ดี
ชอบมาก
ชอบจนตีตราเขาไว้ที่ก้นบึ้งของหัวใจของนางอย่างลึกๆ ตนเองยอมถู
