างยิ้มพลางคารวะหลี่ตงจื้อ แล้วเอ่ยอย่างนอบน้อมว่า “ท่านหญิงเชิญคุณหนูใหญ่กับคุณหนูเหอไปคุยที่เรือนของฮูหยินด้วยกันเจ้าค่ะ”
นี่คงจะบอกมารดาเรื่องที่นางทะเลาะวิวาทกระมัง!
หลี่ตงจื้อสายตามืดมน และพยักหน้า แล้วตามฉิงเค่อไปที่เรือนของฮูหยินเหอ
เจียงเซี่ยนนั่งอยู่บนเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่างของห้องพักผ่อนของห้องหลัก บนพื้นเป็นถ้วยชาที่ตกแตกกับน้ำชาที่หก แล้วก็ฮูหยินเหอที่เดินกลับไปกลับมาในห้องอย่างโกรธจัด
หลี่ตงจื้อชะงักฝีเท้า นางกลัวจนไม่กล้าก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย
ฮูหยินเหอได้ยินเสียงก็หันมาตวาดนางแล้ว “เจ้ายังยืนอยู่ตรงนั้นทำไม? ให้เจ้าไปร่วมวันเกิดคุณหนูสามตระกูลซือ เจ้ากลับทะเลาะกับคุณหนูจวง เจ้ายังมีเหตุผลอย่างนั้นหรือ? จะยืนอยู่ตรงนั้นรอข้าเชิญเจ้าเข้ามาหรือ!”
เจียงเซี่ยนขมวดคิ้ว และรีบเอ่ยว่า “ฮูหยิน ท่านรับปากข้าแล้วว่า ให้ข้าเป็นคนจัดการเรื่องนี้!”
ฮูหยินเหออดกลั้นความโกรธที่ค่อยๆ พุ่งขึ้นในใจไม่หยุดอย่างยากลำบาก แล้วตีหน้าขรึมและนั่งลงบนเตียงอุ่นตรงข้ามเจียงเซี่ยน
เจียงเซี่ยนให้เสี่ยวฮุ่ยยกม้านั่งมา ให้หลี่ตงจื้อกับเหอถงเหนียงนั่งลง แล้วก็ให้สาวใช้นำชากับของว่างมาให้
