นอกจากฉิงเค่อกับไป่เจี๋ยแล้วก็ไล่คนที่รับใช้ในห้องออกไปหมด และถึงจะถามหลี่ตงจื้อด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “ที่นี่ไม่มีคนอื่น ตอนนั้นสถานการณ์เป็นอย่างไร เจ้าบอกพวกเรามาตรงๆ ได้เลย หากตระกูลจวงมาหาถึงบ้านจริง พวกเรารู้ล่วงหน้า ก็มีแผนการรับมือที่รัดกุมมากเช่นกัน เจ้าว่าจริงหรือไม่?”
หลี่ตงจื้อพยักหน้า หางตามีประกายน้ำตาแล้ว และเอ่ยเสียงเบาว่า “ข้าก็กลัวว่าจะทำให้ที่บ้านเดือดร้อน จึงเชื่อฟังคุณหนูใหญ่ตระกูลลู่กับคุณหนูสามตระกูลหยวนและกลับมา…”
ไม่อย่างนั้นนางยอมทะเลาะกับคุณหนูจวงอีกรอบ แต่จะไม่ยอมตามติงหวั่นกลับบ้านเหมือนหนีหัวซุกหัวซุน
พอฮูหยินเหอได้ยินก็ทำหน้าโกรธอีก แล้วปิดปากเล็กน้อยกำลังจะเอ่ยปาก
เจียงเซี่ยนรีบขัดขวางนาง “ฮูหยิน ท่านรับปากข้าแล้ว!”
ฮูหยินเหอจำเป็นต้องกลืนคำพูดลงไปอีกครั้ง
ทว่ากลับไม่สามารถปิดบังความโกรธในใจได้ นางโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง
หลี่ตงจื้อเบือนหน้าไปทางอื่น และไม่มองฮูหยินเหออีก แล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมดเบาๆ แต่ถึงอย่างไรคำพูดเหล่านั้นของคุณหนูจวงก็สบประมาทเจียงเซี่ยน นางจึงเพียงแค่เอ่ยผ่านๆ ว่า ‘พูดจาไม่น่าฟัง’ และข้ามไป
แต่เจียงเซี่ยนรู้ว่า สิ่งที่คุณหนูจวง
