เอ่ยตอนนั้นจะต้องไม่เพียงแค่ไม่น่าฟังเท่านั้นอย่างแน่นอน
ทว่าฮูหยินเหอกลับตำหนิลูกสาวว่าจุ้นจ้านในใจ เพียงแค่พูดจาไม่น่าฟัง ทำไมถึงอดทนไม่ได้?
นางอยากสั่งสอนหลี่ตงจื้อสักสองสามคำ แต่พอเงยหน้าเห็นใบหน้าที่จริงจังปนน่าเกรงขามเล็กน้อยของเจียงเซี่ยน และนึกถึงดวงตาที่เย็นยะเยือกของเจียงเซี่ยนก่อนหน้านี้ นางอยากพูดแต่ก็หยุดไว้
เจียงเซี่ยนมองไปที่เหอถงเหนียง
พวกนางสองคนไปร่วมงานเลี้ยงของคุณหนูสามตระกูลซือด้วยกัน เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหอถงเหนียงน่าจะรู้ดี
และเดิมทีเหอถงเหนียงก็กลัวเจียงเซี่ยนอยู่แล้ว พอถูกเจียงเซี่ยนมองแบบนี้ ก็กลายเป็นลนลานและคิดฟุ้งซ่านขึ้นมาทันที เจียงเซี่ยนถามอะไรพูดอะไร แม้แต่สิ่งที่ไม่ได้ถาม ขอเพียงนางรู้ ก็เทออกมาทั้งหมดเช่นกัน
ฮูหยินเหอยังฟังไม่จบก็โกรธจนลุกขึ้นแล้ว “ตระกูลจวงเป็นตระกูลขุนนางไม่ใช่หรือ? ทำไมลูกสาวที่เลี้ยงมาถึงสู้แม้แต่ผู้หญิงที่ทำไร่ไถนาในชนบทก็ไม่ได้? หนังสือของนักปราชญ์ของนางล่ะ? บันทึกชีวประวัติสตรีล่ะ? อ่านไปถึงในท้องสุนัขแล้วหรือ? นางเลี้ยงคนแบบนี้มา แล้วมีหน้ามารังเกียจพวกเราว่ามาจากตระกูลไม่สูงได้อย่างไร! ต่อให้พวกเรามาจากตระกูลต่ำต้อยแค่ไหน ก็ไ
