องมาทันที ติงหวั่นยิ่งตอบสนองอย่างว่องไว นางเดินเข้ามาพยุงหลี่ตงจื้ออย่างรวดเร็ว และเอ่ยต่อจากคุณหนูใหญ่ตระกูลลู่ว่า “คุณหนูหลี่ ไม่สบายตรงไหนหรือ?”
ต่อให้หลี่ตงจื้อเป็นคนโง่ก็เข้าใจจุดประสงค์ของคุณหนูใหญ่ตระกูลลู่เช่นกัน นางมองเกาเมี่ยวหรง แต่เกาเมี่ยวหรงกลับขมวดคิ้วเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น หัวใจของหลี่ตงจื้อเย็นมากทันที นางหลุบตาลง และเอ่ยเสียงเบาว่า “ข้า…ข้าไม่สบาย…”
ติงหวั่นเอ่ยกับคุณหนูสามตระกูลซืออย่างไม่ยอมให้แก้ต่างหรืออธิบายว่า “หรือจะเป็นเพราะเมื่อครู่โกรธแทบแย่! ท่านหญิงมอบนางให้ข้าแล้ว อย่างไรข้าก็ต้องส่งคนกลับไปอย่างแข็งแรง พวกเราขอตัวก่อน มีเรื่องอะไร เดี๋ยวค่อยว่ากัน” นางเอ่ยจบก็จูงหลี่ตงจื้อเดินออกไปข้างนอกทันที โดยไม่รอให้คุณหนูสามตระกูลซือตอบกลับ
หลี่ตงจื้อชาไปหมดทั้งตัว
นางตามติงหวั่นออกจากตระกูลซืออย่างเหม่อลอย และขึ้นรถม้า แล่นกลับตระกูลหลี่อย่างเร็วมากตลอดทาง จนกระทั่งลงจากรถม้า และเจอเจียงเซี่ยน ติงหวั่นเอ่ยกับเจียงเซี่ยนด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกเสียใจว่า “ท่านหญิง ขอโทษจริงๆ ที่ข้าทำงานพลาด” นางถึงได้สติกลับมา และพบว่าเหอถงเหนียงจับมือของนางอย่างเป็นห่วงตลอดเวลา
หลี่ตงจื้ออดที่จะมองเหอถงเหนียงอย่างซาบซึ้งไม่ได้ แล้วถึงจะก้มหน้าเข้าไปเรียก “พี่สะใภ้” อย่างขี้ขลาดและหวาดกลัว
นางรู้สึกว่าตนเองทำผิดต่อเจียงเซี่ยนเป็นอย่างมาก
เจียงเซี่ยนคิดหาทางให้ติงหวั่นพาน
