างไปร่วมวันเกิดของคุณหนูสามตระกูลซือ ทว่านางกลับทำเรื่องพังแล้ว
“ตงจื้อทะเลาะกับคุณหนูจวงหรือ?” เจียงเซี่ยนมองหลี่ตงจื้อที่หมดอาลัยตายอยาก และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ดูจากท่าทางของเจ้า แพ้มาหรือ?”
นี่น่าจะไม่ใช่จุดสำคัญกระมัง?
หลี่ตงจื้อกับติงหวั่นมองเจียงเซี่ยนพร้อมกัน สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจมาก
ในความคิดของเจียงเซี่ยน เมื่อพวกเด็กสาวอยู่ด้วยกัน จะพูดจานินทา ทำอะไรลับๆ ล่อๆ และทะเลาะกัน ไม่ใช่เรื่องแปลก แม้แต่ชนชั้นสูงในวังกับขุนนางคนสำคัญที่ช่วยฮ่องเต้บริหารราชการแผ่นดินในราชสำนักก็มักจะทำเรื่องแบบนี้เช่นกัน จึงยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกเด็กสาวอย่างหลี่ตงจื้อ
“แล้วทำไมถึงพวกเจ้าทะเลาะกัน?” เจียงเซี่ยนยิ้มพลางถามหลี่ตงจื้อ
ติงหวั่นบอกแค่ว่าหลี่ตงจื้อทะเลาะกับคุณหนูจวง ส่วนทำไมถึงทะเลาะกันนั้น นางไม่เห็นด้วยตาตนเอง จึงไม่สามารถพูดจาส่งเดชเหมือนคิดว่าต้องเป็นแบบนี้ได้ ไม่อย่างนั้นหากทั้งสองตระกูลทะเลาะกันขึ้นมา สิ่งที่นางเอ่ยก็อาจจะกลายเป็นความขัดแย้งของทั้งสองตระกูล ทำให้ทั้งสองตระกูลต่างคิดว่านางชอบยุแยงทั้งสองฝ่าย
“ตอนนั้นข้าไม่ได้อยู่ด้วย” ติงหวั่นเอ่ย และมองไปที่หลี่ตงจื้อ
ทว่าปากของหลี่ตงจื้อกลับแน่นเหมือนหอยกาบ อย่างไรก็ไม่ยอมเอ่ยปาก
เหอถงเหนียงก็คิดว่าไม่สามารถเอ่ยปากได้…นางคิดว่าหากนางเอ่ยสิ่งที่คุณหนูจวงเคยพูดต่อหน้าเจียงเซี่ยนอีกรอบ ก็จะเป็นการสบประมาทเจียงเซี่ยน
เช่นนี้ในสายตาของ
