ยตนเองไปห้องเล็กด้านหลังแล้ว
คุณหนูลู่ไปกับเหอถงเหนียงและหลี่ตงจื้อ ตอนที่กลับมาบังเอิญได้ยินคุณหนูจวงกำลังเอ่ยเสียงดังอยู่พอดี “…เสียดายที่พี่สามหยวนไม่ได้ไป ข้าได้ยินท่านแม่บอกว่า พวกเขาอาจจะใช้คนในห้องเครื่อง แตงกวาดองทำได้รสชาติเมืองหลวงมาก เพียงแต่ไม่ค่อยถูกปากท่านแม่ ทว่าลูกนกพิราบใส่เครื่องเทศทั้งห้าของพวกเขาทำได้ดีสุดๆ ท่านแม่รู้สึกว่าอร่อยมาก ยังคิดว่าอีกไม่กี่วันจะส่งคนไปถามท่านหญิงว่า อาหารนี้ทำอย่างไร หากสามารถยืมคนครัวของพวกเขาได้ก็ยิ่งดีเลย แต่ยืมไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ข้าเขียนจดหมายให้ท่านยาย ให้นางหาคนครัวที่มาจากห้องเครื่องให้ข้าสักคนก็เหมือนกัน ถึงเวลานั้นจะเชิญทุกคนไปกินเลี้ยง”
หลี่ตงจื้อกับเหอถงเหนียงได้ยินว่าในคำพูดคุณหนูจวงเกี่ยวพันถึงเจียงเซี่ยน ทั้งสองคนจึงอดไม่ได้ที่จะหยุดฝีเท้า แล้วก็ได้ยินคุณหนูสามหยวนเอ่ยว่า “ขอบคุณมาก” ด้วยรอยยิ้มสดใส และเอ่ยว่า “ท่านหญิงเจียหนานฐานะมีอำนาจมาก จัดงานเลี้ยงต้อนรับแขกครั้งแรก ต้องเชิญเหล่าฮูหยินที่ค่อนข้างโดดเด่นในเมืองไท่หยวนอย่างแน่นอน ท่านแม่ของข้าอาจจะไม่ติดอันดับด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับข้า?”
“พี่สามหยวนก็อย่าดูถูกตนเองเกินไปเช
