บอย่างเย็นชามากว่า “ไม่รู้”
ทว่าคุณหนูจวงดันคิดแต่จะคุยกับนาง จึงเอ่ยอีกว่า “สามหยวนออกเรือน เจ้ามอบของขวัญอะไรให้นาง? เล่าให้ข้าฟังหน่อย ถึงเวลานั้นข้าก็ให้ของขวัญนางตามของเจ้าแล้วกัน จะได้ไม่ลำเอียง”
ติงหวั่นเอ่ยว่า “ยังไม่ได้ตัดสินใจ”
คุณหนูจวงฟังออกว่านางกำลังตอบตนเองอย่างขอไปทีแล้ว จึงโกรธจัดทันที และเอ่ยว่า “ทำไมเจ้าถึงไม่รู้อะไรเลย?”
ติงหวั่นเอ่ยอย่างเยือกเย็นว่า “เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ ข้าจะรู้ได้อย่างไร…หรือว่าพี่เขยเจ้าไปรับราชการที่ไหนจะเขียนจดหมายมาบอกเจ้าโดยเฉพาะอย่างนั้นหรือ? หรือว่าคุณหนูสามตระกูลหยวนออกเรือนมอบของขวัญอะไรให้บ้างเจ้าจ่ายเงินของตนเองหรือ?”
คำพูดนั้นไม่เพียงแต่ย้อนคุณหนูจวงจนพูดไม่ออก ทว่าหน้ายังเขียวสลับแดงเป็นระยะๆ ด้วย
“นี่ใครกำลังแต่งเรื่องข้าลับหลังน่ะ?” เสียงหัวเราะที่ร่าเริงดังมาจากหน้าประตู
“สามหยวน!”
“คุณหนูสามหยวน!”
คนที่อยู่ในห้องยิ้มและพากันมองไปทางหน้าประตู ลูกพี่ลูกน้องสองคนของคุณหนูสามซือถึงกับลุกขึ้นยืน
หญิงสาวที่รูปร่างผอมเพรียว สวมเสื้อกั๊กยาวผ้าโปร่งสีแดงก่ำ เสื้อสั้นผ้าไหมหังสีเขียวอ่อน เกล้ามวยทรงง่ามคู่ แต่กลับสวมที่คาดผมอำพันขี
