้ผึ้งสีเหลืองเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“คุณหนูติงหวั่น!” นางทักทายทุกคนอย่างชำนาญ และถามสารทุกข์สุขดิบทุกคน “ครั้งก่อนข้าได้ยินว่าเจ้าเป็นหวัด ยังอยากไปเยี่ยมเจ้า ไม่คิดว่าเจ้าจะอยู่ที่นี่ แสดงว่าหายหวัดแล้ว…คุณหนูจวง! ทำไมเจ้าไม่มีความเป็นพี่น้องแม้แต่นิดเดียว? ครั้งก่อนข้าเชิญเจ้ามาเล่นที่บ้าน เจ้าบอกว่าไม่ว่าง ทำไม…วันเกิดของคุณหนูสามซือถึงว่าง? หากครั้งหน้าเจ้าตอบข้าแบบนี้อีก ข้าจะโกรธแล้วนะ…” พอตอนที่ถึงตาหลี่ตงจื้อกับเหอถงเหนียง นางก็อดไม่ได้ที่จะมองทั้งสองคนและยิ้มตาหยี แล้วหันหน้าไปเอ่ยกับติงหวั่นว่า “ให้ข้าเดา ท่านนี้ต้องเป็นลูกสาวของใต้เท้าหลี่แม่ทัพซานซีที่รับตำแหน่งใหม่อย่างแน่นอน! ได้ยินชื่อนี้มานานแล้ว แต่เพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก ข้างๆ ท่านนี้น่าจะเป็นลูกพี่ลูกน้องที่มีศักดิ์เป็นพี่สาวของคุณหนูหลี่ เมื่อวานยังได้ยินคนเอ่ยถึงว่าคุณหนูเหอรูปร่างหน้าตางดงามอย่างไร ข้ายังไม่เชื่อ วันนี้พอเจอ ก็เรียกได้ว่าสมคำร่ำลือ…”
นางหน้าตาถือได้เพียงว่าได้สัดส่วน และผิวคล้ำเล็กน้อย อย่างไรก็เรียกว่าหญิงงามไม่ได้ ทว่านางสายตาสดใส รอยยิ้มเป็นมิตร เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา ทำให้คนยิ่ง
