ไมเจ้าถึงโง่ขนาดนี้!” เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้ากินห้องเครื่องมาตั้งแต่เด็กนะ!”
“เจ้าหลอกข้าให้มันน้อยๆ หน่อย!” หลี่เชียนยิ้มและเอ่ยว่า “ข้าก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยกินห้องเครื่อง ในห้องเครื่องนอกจากต้มแล้วก็นึ่ง จะทำเครื่องเคียงแบบนี้ได้อย่างไร หากฝ่าบาทหรือชนชั้นสูงในวังเป็นร้อนในจะทำอย่างไร?”
เจียงเซี่ยนหัวเราะคิกคัก
หลี่เชียนก็ไปจั๊กจี้นาง
ทั้งสองคนหยอกเล่นกันบนเตียงอุ่น หลี่เชียนจูบเจียงเซี่ยนอย่างแรงทีหนึ่ง ถึงจะปล่อยนางไป
เจียงเซี่ยนเบิกตาโตจ้องหลี่เชียน
ในที่สุดนางก็เข้าใจแล้ว เขาอยากถามเรื่องราวกับนางที่ไหนกัน เห็นได้ชัดว่าอยากฉวยโอกาสก่อกวน หากนางถูกหลอกอีก นั่นถึงจะเป็นคนโง่!
หลี่เชียนทำเป็นมองไม่เห็นอย่างสิ้นเชิง เขายิ้มอย่างมีความสุขและเข้ามาใกล้ แล้วประทับลงบนริมฝีปากของนางอย่างแผ่วเบาทีหนึ่ง ถึงจะไปล้างหน้าบ้วนปากและเปลี่ยนเสื้อผ้า
เป็นคนเกเรจริงๆ!
เจียงเซี่ยนคิดแล้วก็อดไม่ได้ที่จะกระโดดลงบนเตียงและหัวเราะออกมา
ปรากฏว่าวันรุ่งขึ้นตอนที่ไปคารวะหลี่ฉางชิง จู่ๆ หลี่ฉางชิงก็เอ่ยว่า “ข้าได้ยินคนอื่นบอกว่า คนที่มีหน้ามีตาในเมืองไท่หยวนนี้พอถึงหน้าร้อนก็พากันจะไปหลบร้อนท
