ี่ภูเขามังกรเมฆ ข้าคิดดูแล้ว ก็คิดว่าพวกเจ้าก็ควรจะไปหลบร้อนที่นั่นเช่นกัน ท่านหญิงคิดว่าอย่างไร?”
เจียงเซี่ยนอึ้งไป
นางอย่างไรก็ได้ คิดว่าไปไหนก็ได้หมด
ในเมื่อพ่อสามีของนางเสนอมาแล้ว นางที่เป็นสะใภ้ก็ย่อมมีแต่เหตุผลที่จะทำตาม
“แล้วแต่ท่านทุกอย่างเจ้าค่ะ!” เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างนอบน้อม
หลี่ฉางชิงพอใจกับท่าทีของเจียงเซี่ยนมาก เขาปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่บนเสื้อด้านหน้า และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เช่นนั้นเรื่องนี้ก็ตกลงตามนี้ ข้าจะให้คนไปซื้อบ้านที่ดีหน่อยที่ภูเขามังกรเมฆเดี๋ยวนี้ ถึงเวลานั้นพวกเจ้าไปอยู่ที่บ้านด้วยกันสักระยะ ไว้พ้นช่วงที่ร้อนที่สุดของปีแล้วค่อยกลับมา”
ประโยคสุดท้ายนั้นกำชับฮูหยินเหอ
ฮูหยินเหอขานว่า “เจ้าค่ะ” อย่างอ่อนน้อมถ่อมตน แล้วพาพวกเจียงเซี่ยนกับหลี่จวีน้อมส่งหลี่ฉางชิงไปศาลาว่าการ
ส่วนพวกหลี่จวีนั้นคนที่ออกไปทำงานก็ออกไปทำงาน คนที่ไปเรียนหนังสือที่สำนักการศึกษาก็ไปเรียนหนังสือที่สำนักการศึกษา ต่างคนต่างแยกย้าย มีเพียงฮูหยินเหอกับเจียงเซี่ยนที่เดินเคียงข้างกันไปที่เรือนด้านใน
ฮูหยินเหอเอ่ยว่า “ท่านอยากไปหลบร้อนที่นั่นหรือไม่? ได้ยินว่าต้องเดินทางหนึ่งวัน! ก็ไม่ร
