ู้เหมือนกันว่าจะเย็นจริงหรือเปล่า? หากเย็นกว่าที่นี่แค่นิดหน่อยก็น่ากังวลแล้ว ถึงอย่างไรที่นี่ก็ยังสามารถกองภูเขาน้ำแข็งได้ ถึงที่นั่นเกรงว่าต่อให้มีเงินก็ซื้อน้ำแข็งไม่ได้เช่นกัน”
เจียงเซี่ยนปลอบใจนางว่า “ถึงจะไม่เย็น ก็ออกไปเดินเล่นก็ได้นี่นา!”
ฮูหยินเหอถอนหายใจตลอด
เจียงเซี่ยนจึงเอ่ยว่า “ท่านว่าต้องส่งคนไปบอกป้าเหอสักหน่อยหรือไม่ ถึงเวลานั้นก็ให้นางกับน้องหญิงตามไปด้วย คนเยอะจะได้คึกคัก!”
“ก็จริง ก็จริง!” ฮูหยินเหอได้ยินแล้วก็ปลื้มใจมาก นางตบมือของเจียงเซี่ยนพลางเอ่ยว่า “ท่านหญิงเป็นคนที่มีน้ำใจและใจกว้างจริงๆ เวลานี้ไม่เพียงแต่ไม่รังเกียจที่ป้าเหอมาอยู่บ้านสองสามเดือน ทว่ายังคิดที่จะพานางไปหลบร้อนด้วย…”
เจียงเซี่ยนไม่เข้าใจว่าทำไมฮูหยินเหอต้องขอบคุณนาง
นางก็ชอบให้ข้างกายรายล้อมไปด้วยผู้คน
เจียงเซี่ยนเปลี่ยนเรื่องไปถามว่าวันเกิดของคุณหนูสามตระกูลซือหลี่ตงจื้อเตรียมเสื้อผ้ากับเครื่องประดับอะไรบ้างแล้ว
ฮูหยินเหอก็ไม่มีเวลาสนใจที่จะเอ่ยเรื่องของป้าเหอแล้วเช่นกัน นางจูงเจียงเซี่ยนไปที่เรือนของหลี่ตงจื้อ และให้สาวใช้เอาเสื้อผ้ากับเครื่องประดับของหลี่ตงจื้อทั้งหมดออกมาให้เจีย
