เพียงอดทนไว้เช่นกัน”
เจียงเซี่ยนยิ้มอย่างโกรธสุดขีด
ฮูหยินเหอผู้นี้…ไม่ได้เรื่องได้ราวอย่างที่คิดจริงๆ
ทว่าอย่างไรก็ดีกว่าเจอแม่สามีที่ชอบขี้ระแวงเล็กน้อย
เจียงเซี่ยนปลอบใจตนเอง และสั่งเสี่ยวฮุ่ยต่อหน้าฮูหยินเหอว่า “เจ้าไปบอกคุณหนูเกา บอกว่าถึงวันงาน...น้องหญิงทั้งสองจะไปกับคุณหนูรองของใต้เท้าติง วันนั้นคุณหนูรองตระกูลติงจะใส่สีน้ำเงิน ให้นางอย่าใส่สีเดียวกับคุณหนูรองตระกูลติง”
ฐานะของคุณหนูรองตระกูลติงสูงกว่านางมาก แบบนี้…หากเกาเมี่ยวหรงอยากไปกับพวกหลี่ตงจื้อ ก็จะกลายเป็นตัวประกอบของพวกนาง
เห็นได้ชัดว่าเกาเมี่ยวหรงก็คิดได้เช่นกัน
นางแอบร้องไห้โฮอยู่ในห้อง
ตอนที่ดูแลให้เกาฝูอวี้รับประทานอาหารเย็น ดวงตายังคงบวม
เกาฝูอวี้ต้องถามสาเหตุกับนางอย่างเลี่ยงไม่ได้
นางอ้ำๆ อึ้งๆ อยู่นานมาก ถึงจะบอกเรื่องราวทั้งหมดกับเกาฝูอวี้อย่างตะกุกตะกัก
เกาฝูอวี้ตบตะเกียบลงบนโต๊ะ พลางมองเนื้อไก่เป็ดปลาที่อยู่เต็มโต๊ะ และสูญเสียความอยากอาหารไปทันที
เกาเมี่ยวหรงเตือนอยู่ข้างๆ ว่า “ท่านอาก็อย่าโกรธเลย เพราะเมื่อก่อนท่านลุงหลี่กับฮูหยินเหอดีกับหลานมาก ทำให้หลานลืมฐานะ ถึงได้ยิ่งทำเกินหน้าที่ จนตนเองถูกดูหมิ่น
