บ้านของใต้เท้าหลู่ตั้งอยู่ที่ถนนตะวันออกข้างศาลาว่าการเมืองของเจ้าเมืองไท่หยวน โดยยังคงความเงียบสงบท่ามกลางสิ่งแวดล้อมที่คึกคัก สองข้างตรอกเล็กล้วนเป็นกำแพงสูง ต้นการบูร ต้นฉัตรจีน และต้นพุทราที่เขียวชอุ่มและเจริญงอกงามทอดยาวเหยียดออกมาจากในลานบ้าน บดบังแสงแดดของฤดูร้อนที่ส่องมาโดยตรงเหมือนร่ม ทำให้คนเดินเข้ามาก็รู้สึกถึงความเย็น
คนที่อาศัยอยู่ที่นี่หากไม่ใช่คนร่ำรวยก็เป็นชนชั้นสูง
เจียงเซี่ยนเกาะแขนของฉิงเค่อลงจากรถม้า และถามฮูหยินเหอว่า “ตอนนั้นทำไมตระกูลของพวกเราไม่เลือกซื้อบ้านที่นี่”
เทียบกับเสียงอึกทึกครึกโครมของถนนหลังกองบัญชาการแล้ว ที่นี่ดีกว่ามาก
ฮูหยินเหอหน้าแดงเล็กน้อย และเอ่ยว่า “เดิมทีก็อยากซื้อบ้านที่นี่เหมือนกัน แต่ซื้อไม่ได้”
บางทีอาจจะมีคนไม่ยอมขาย
เจียงเซี่ยนไม่ถามอะไรอีก
เพราะฮูหยินหลู่ออกมาต้อนรับด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มโดยมีสาวใช้กับหญิงรับใช้เจ็ดแปดคนล้อมอย่างแน่นหนาแล้ว
“ในที่สุดท่านก็มาสักที” นางเข้ามาจับมือของเจียงเซี่ยน “ฮูหยินติงกับฮูหยินหลี่ต่างก็มาถึงแล้ว กำลังถามถึงท่านอยู่เลย!”
“นี่ก็เพราะเพิ่งจะเปลี่ยนแม่บ้านที่ติดตามรถ จึงเสียเวลาระหว่างทางไม่ใช่หรือ?” เจี
