มาถึงแล้ว
ครั้งนี้ฮูหยินจวงยังพาเด็กสาวที่อายุสิบสองสิบสามปีมาด้วย
เด็กสาวคนนั้นหน้าตาคล้ายฮูหยินจวงอยู่เจ็ดแปดส่วน หน้าตาธรรมดามาก แต่ใบหน้าเล็กกลับเชิดสูง แลดูทั้งเย่อหยิ่งและเอาแต่ใจ
ฮูหยินหลู่แนะนำกับทุกคนว่านี่คือลูกสาวของฮูหยินจวง
เจียงเซี่ยนก็มอบกำไลหยกมันแพะที่สวมอยู่บนมือให้เป็นรางวัลแก่นางตอนที่นางคารวะตนเอง
นางคารวะและขอบคุณอย่างสุภาพ แล้วตามแม่บ้านไปห้องข้างโถงบุปผา คุณหนูของหลายตระกูลต่างก็เล่นอยู่ที่นั่น
หลังจากนั้นไม่นาน ฮูหยินลู่กับคุณหนูใหญ่ตระกูลลู่ก็มาเช่นกัน
เจียงเซี่ยนอดที่จะเอ่ยอย่างแปลกใจไม่ได้ว่า “ทำไมไม่เห็นคุณหนูรอง?”
ฮูหยินลู่ยิ้มและเอ่ยว่า “เมื่อเช้านางตื่นมาซน ทำไหลายดอกไม้สีน้ำเงินสมัยราชวงศ์หยวนในบ้านแตก พ่อของนางจึงลงโทษนางโดยให้เขียนตัวอักษรใหญ่ห้าร้อยตัว นางกำลังเขียนตัวอักษรใหญ่ไปร้องไห้ไปอยู่ในบ้าน ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมตามข้ามา”
ทุกคนหัวเราะพร้อมกัน
หลังจากคุณหนูจวงถูกพาออกไปแล้ว ฮูหยินจวงก็นั่งลงข้างหลังฮูหยินเฉียน
ไม่เพียงแต่คนละฝั่งกับฮูหยินลู่ที่เมื่อครู่นั่งอยู่ข้างหลังฮูหยินหลี่ ทว่าเพราะทางฝั่งฮูหยินเฉียนมีคนนั่งเยอะมาก จึงอยู่ไกลจากฮ
