้าวเป็นเพื่อนหลี่ฉางชิง รู้สึกดีมาก
ตอนเช้าตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะไปกับเจียงเซี่ยน แต่ก่อนจะไปก็ท้อแท้อีกว่าจะใส่ชุดอะไร
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางนั่งลงบนม้านั่งข้างโต๊ะกลม
หากฮูหยินเหอไม่อยากไปอย่างสิ้นเชิง ก็น่าจะไม่แต่งหน้า ทว่าเวลานี้กลับแต่งตัวไปครึ่งหนึ่งและหยุด แสดงว่าในใจของฮูหยินเหอก็ลังเลมากเหมือนกัน ไม่ใช่ไม่อยากไป เพียงแต่กลัวที่จะไปเล็กน้อย
เจียงเซี่ยนไม่กลัวฮูหยินเหอไม่ไป อย่างที่ฮูหยินเหอเอ่ย ตระกูลหลี่มีนางออกหน้า รัศมีของคนอื่นล้วนจะถูกบดบังหมด
ทว่าชีวิตในวังของนางบอกนางว่า ทุกคนที่อยู่ข้างกายต้องใช้ชีวิตอย่างมีความสุข บรรยากาศในบ้านถึงจะมีความสุข
ในเมื่อฮูหยินเหอเพียงแค่กังวลและหวาดกลัว เช่นนั้นนางก็ช่วยฮูหยินเหอเอาชนะก็พอแล้ว
หากไม่ไหวจริงๆ ค่อยยอมแพ้ก็ไม่สายเช่นกัน
อย่างไรก็จะยอมแพ้โดยที่ไม่ได้ลองด้วยซ้ำไม่ได้!
นางยิ้มพลางยกน้ำชาที่เสี่ยวฮุ่ยยื่นให้ แล้วเอ่ยว่า “ท่านไปกับข้าดีกว่า! เมื่อวานไม่ไป เป็นเพราะฮูหยินลู่เชิญแขกกะทันหันเกินไป ใครไม่มีเรื่องด่วนบ้าง อย่างไรก็ไม่อาจทิ้งเรื่องของตนเองไปสนับสนุนคนอื่นได้กระมัง? ยิ่งกว่านั้นยังมีข้าเป็นตัวแทนตระกูลของเราไปแล้ว วันนี้ท่าน
