ไม่ไปก็ไม่ดีแล้ว ในความคิดของคนอื่น ทั้งที่ท่านรู้ว่าวันนี้ฮูหยินหลู่เชิญแขก ท่านก็ยังไม่จัดการเรื่องในตระกูลให้เรียบร้อย เห็นได้ชัดว่าไม่อยากไปร่วมงานเลี้ยงที่ตระกูลหลู่ ไม่ไว้หน้าฮูหยินหลู่”
พอฮูหยินเหอได้ยินก็เริ่มลังเล
เจียงเซี่ยนเอ่ยต่อว่า “ในบรรดาฮูหยินเหล่านี้ ท่านรู้สึกว่าฮูหยินคนไหนค่อนข้างมีอัธยาศัย?”
ฮูหยินเหอเอ่ยว่า “ต้องเป็นฮูหยินหวังอยู่แล้ว พวกเราสองตระกูลต่างมาจากตระกูลทหาร ฮูหยินหวังแค่เห็นก็ดูใจกว้าง อ่อนโยน รักและเมตตา ข้ารู้สึกว่านางเข้ากับคนง่ายที่สุด”
“รองลงมาล่ะ?” เจียงเซี่ยนถามต่อ
ฮูหยินเหอคิดแล้วก็เอ่ยว่า “ข้ารู้สึกว่าฮูหยินหลู่ก็เข้ากับคนง่ายมากเช่นกัน ถึงแม้นางจะดูเหมือนทั้งพูดเร็วและรีบ แล้วก็แต่งตัวสดใส งดงาม และหรูหรา แต่เป็นคนไม่แย่ ค่อนข้างปากร้ายใจดี…”
เจียงเซี่ยนแปลกใจมาก
ฮูหยินเหอสามารถมองออกได้ว่าฮูหยินหลู่ปากร้ายใจดี แสดงว่าเรื่องการสื่อสารระหว่างคนยังมีทางรอด
นางเอ่ยว่า “ท่านดูสิ ท่านไม่ได้ไม่มีคนที่สามารถคุยด้วยได้ในงานเลี้ยง ข้าว่า…วันนี้พวกเราไปร่วมงานเลี้ยงที่บ้านของฮูหยินหลู่ด้วยกัน หากท่านรู้สึกไม่ประทับใจ ก็เพียงแค่ทักทายและยิ้ม พวกนางพูดอะ
