ไร ท่านก็ไม่คุยแล้วก็ไม่ต้องแก้ต่าง หากท่านรู้สึกประทับใจ ท่านก็คุยกับนางอีกเล็กน้อย นางพูดอะไร ท่านก็คุยอย่างวางใจ ก็จะค่อยๆ ได้คบเพื่อนที่รสนิยมเหมือนกันสองคนแล้ว”
“แต่…” ฮูหยินเหอเอ่ยอย่างลังเลว่า “เมี่ยวหรงบอกว่า ไปร่วมงานเลี้ยงก็ต้องคุยกับคนเหล่านี้ดีๆ ไม่ว่าจะชอบหรือไม่ ไม่อย่างนั้นจะล่วงเกินคนได้ง่ายมาก และสร้างศัตรูให้ตระกูลหลี่โดยไม่ได้ตั้งใจ…”
“ข้าเข้าร่วมงานเลี้ยงเยอะหรือคุณหนูเกาเข้าร่วมงานเลี้ยงเยอะ?” หากเจียงเซี่ยนถกเถียงกับฮูหยินเหอต่อไป จะต้องไปร่วมงานเลี้ยงช้าอย่างแน่นอน นางจึงขัดจังหวะฮูหยินเหอด้วยอำนาจและบารมีที่ฐานะของนางสร้างขึ้นมาเสียเลย “ท่านเชื่อฟังข้า ไม่ผิดอย่างแน่นอน! ยิ่งกว่านั้นท่านก็ไม่อาจเก็บตัวอยู่ในบ้านแบบนี้ทั้งวันได้เช่นกัน อย่างไรก็ต้องไปทั่วทุกที่ คบเพื่อนที่คุยด้วยได้ ต่อไปถงเหนียงคุยเรื่องแต่งงาน ตงจื้อดูคนอื่น ก็ได้ใช้ทั้งนั้น!”
ฮูหยินเหอนึกถึงวันเวลาที่ตนเองใช้ชีวิตอยู่ที่ฝูเจี้ยนหลายปีนั้น แล้วก็ถูกเจียงเซี่ยนโน้มน้าวทันที
นางลุกขึ้นยืนอย่างมีชีวิตชีวา และสั่งเสี่ยวฮุ่ยว่า “รีบไปบอกคุณหนูใหญ่ บอกให้นางรีบแต่งตัว เดี๋ยวตามข้ากับพี่สะใภ้ของนา
