ดเวลาไปไม่น้อย หากนางพูดมากไป เกรงว่าจะทำลายความกระตือรืนร้นของเซียงจื่อ แล้วข้างกายนางก็จะขาดคนที่สามารถวิ่งเต้นทำงานเล็กๆ น้อยๆ ได้ไปคนหนึ่งเช่นกัน
เซียงจื่อรู้สึกว่าเกาเมี่ยวหรงชอบนางมากมาตลอด จึงไม่กลัว กลับยังยิ้มให้เกาเมี่ยวหรงอย่างรู้สึกผิด และเอ่ยว่า “คุณหนู ครั้งนี้ท่านก็ให้อภัยข้าเถอะ? ท่านก็รู้เช่นกันว่า พอข้าใจร้อนก็จะพูดผิดง่าย ครั้งนี้ท่านหญิงทำเกินไปแล้ว นางว่าท่านแบบนี้ได้อย่างไร? นางจัดงานเลี้ยงต้อนรับแขกในบ้าน ท่านก็ไม่ได้อยากไปดื่มเหล้าของนางสักถ้วย แล้วนางมีสิทธิอะไรมาว่าท่านแบบนี้! พวกฮูหยินได้ยินแล้ว จะคิดอย่างไรกับท่าน? แล้วยังคุณหนูสามตระกูลซือ ปกติดีกับท่านแค่ไหน แต่ท่านดูสิ พอเวลาสำคัญนางก็พูดไม่ชัดเจน พูดเหมือนท่านอยากไปร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้ให้ได้! ข้าว่า…ท่านควรเรียกคุณหนูสามตระกูลซือมาตำหนิอย่างรุนแรงสักรอบ ดูสิว่านางยังจะกล้าแต่งเรื่องท่านอย่างมั่วซั่วข้างนอกอีกหรือไม่!”
ทว่าเกาเมี่ยวหรงได้ยินแล้วกลับยิ้มอย่างเฉยชา และเอ่ยว่า “ท่านหญิงก็พูดถูกเช่นกัน คุณหนูลู่ทั้งสองตามฮูหยินลู่มา คุณหนูติงตามฮูหยินติงมา คุณหนูสามซือเอง…ก็ตามฮูหยินซือมาเช่นกัน…ข้าไม่
