มีแม่ที่มีบรรดาศักดิ์ระดับห้าเสียหน่อย ทำไมท่านหญิงจะต้องเชิญข้าไปร่วมงานเลี้ยงด้วย!”
นางพูดอยู่ ขอบตาก็แดงไปหมดแล้ว
เซียงจื่อกับเซียงมู่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก
เซียงมู่ยังคงเงียบเช่นเดิม แต่เซียงจื่อกลับรีบเอ่ยว่า “คุณหนู มันไม่ได้เป็นอย่างที่ท่านคิดเจ้าค่ะ ท่านหญิง…ท่านหญิงก็แค่ไม่ได้ตั้งใจเท่านั้นเอง…”
ไม่ได้ตั้งใจอะไร!
นางตั้งใจ
รังแกที่นางสูญเสียมารดาไปตั้งแต่เด็ก
ทว่านี่เป็นเรื่องจริง
นางอยากแก้ต่างสักคำก็ทำไม่ได้
เกาเมี่ยวหรงกำมือแน่นจนเป็นหมัด
เซียงมู่ก้มหน้าลง
คุณหนูได้ยินว่าท่านหญิงจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับฮูหยินระดับห้าขึ้นไปในบ้าน เตรียมเครื่องประดับกับเสื้อผ้าที่จะสวมใส่ไปร่วมงานเรียบร้อยหมดแล้ว แต่จนงานเลี้ยงจะเริ่มแล้ว ก็ไม่มีคนมาแจ้งให้คุณหนูไป คุณหนูทำเหมือนเดิมทีก็ควรเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว และไปที่ห้องหนังสือด้วยสีหน้าสงบนิ่ง บอกว่าจะฝึกคัดตัวอักษรสักพัก ทว่าตอนที่นางเข้าไปเก็บของในห้องหนังสือ กลับไม่เห็นกระดาษแม้แต่แผ่นเดียว และกลับพบขี้เถ้าที่ถูกเผาอยู่ในที่ล้างพู่กัน
จริงๆ แล้วในใจคุณหนูก็ถือสามากใช่หรือไม่!
แต่ฮูหยินเหอเป็นคนที่พึ่งพาไม่ได้
ก่อนหน้านี้นางก็เคยเตือนคุณหนู
ทว่าค
