ุณหนูกลับเหมือนหลงงมงาย ไม่ฟังคำพูดของนางเลย
เซียงมู่แอบถอนหายใจในใจ
—————————————————–
แต่ฉิงเค่อกลับคว้าเหรียญทองแดงกำหนึ่งยัดใส่มือสาวใช้คนหนึ่ง และยิ้มอย่างพอใจพลางเอ่ยว่า “งานที่สั่งให้ไปทำครั้งนี้จัดการได้ไม่เลว เงินพวกนี้ให้เจ้าซื้อลูกอมกิน”
สาวใช้อายุเพียงเจ็ดแปดขวบ ตัวผอมและเล็กมาก ฉายแววเฉลียวฉลาด
มือของนางเล็กเกินไป จนถือเหรียญทองแดงพวกนั้นไม่ไหว จึงใช้เสื้อผ้าห่อไว้และคุกเข่าลงไปคำนับฉิงเค่อครั้งหนึ่ง แล้วตะโกนเสียงแจ๋วว่า “ขอบคุณพี่ฉิงเค่อมาก ต่อไปหากพี่มีเรื่องอะไรสั่งมาได้เลย ซิ่วเอ๋อร์จะทุ่มเทแรงกายแรงใจทำให้เสร็จอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”
ฉิงเค่อยิ้มพลางพยักหน้า และให้สาวใช้ที่รับใช้ข้างกายพาซิ่วเอ๋อร์ออกไป
ไป่เจี๋ยเดินออกมาจากหลังฉากกั้น และเอ่ยว่า “สาวใช้คนนี้ไว้ใจได้หรือ?”
“ไม่รู้!” ฉิงเค่อเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ดังนั้นจึงต้องลองใช้ดู อย่างไรพวกเราก็ใช้พวกคนที่ติดตามพวกเราออกจากวังตลอดไม่ได้กระมัง?”
เด็กน้อยที่ชื่อซิ่วเอ๋อร์นี้เป็นคนหมู่บ้านเดียวกับหลี่ไท่หัวหน้าพ่อบ้าน ที่บ้านยากจนจนใช้ชีวิตต่อไปไม่ได้แล้ว จึงจำเป็นต้องมาพึ่งพาอาศัยหลี่ไท่ หลี่ไท่เห็นนางทำอะไรมีไหวพริบมาก จึ
