ียแล้ว!
ลวี่หยางเห็นดังนั้นก็แค่นหัวเราะเย็น กระบี่เมื่อครู่นั้นมิใช่สิ่งที่เขาฟันออกลวกๆ แต่เป็นการใช้ความอัศจรรย์ลำดับที่สี่ประกาศเดชของคลื่นแห่งเคราะห์กรรมผนวกกับพลังเวทอันกล้าแข็งของเขา เก็บพลังกลั่นจิตอยู่ครู่หนึ่งจึงจะฟันออกมาได้ ฉะนั้นในเวลาสั้นๆ จึงยากจะใช้ซ้ำอีกครา
แต่แล้วอย่างไรเล่า?
“หรือว่าท่านคิด…ว่าข้าจำเป็นต้องใช้กระบี่นั้นเพื่อฟันท่านหรือ?”
ถ้อยคำของลวี่หยางยังไม่ทันจาง มือเขาก็ประสานมุทราแปรเปลี่ยนฉับพลัน แสงกระบี่เจิดจ้าสายเดียวพลันแตกกระจายออก! เพียงไม่กี่กระพริบตาก็กลายเป็นแสงกระบี่นับร้อยสาย!
แยกผสานแม่เหล็ก!
นี่เป็นวิชาเทพซึ่งลวี่หยางควรฝึกได้เมื่อบรรลุขั้นกลางสมบูรณ์เท่านั้น และยังเป็นเป้าหมายหลักในการมาเยือนภูเขาเทพหยวนฉือครานี้ ทว่าบัดนี้กลับถูกเขาเร่งเร้าใช้ก่อนเวลาอันควร!
ชั่วพริบตาเดียว แสงกระบี่ทุกสายที่แยกออกมาเหล่านั้น ต่างเกิดแรงแม่เหล็กประหลาดขึ้นพร้อมกัน กลายเป็นแสงเทพแม่เหล็กแยกผสานกวาดล้างพลังทั้งห้าอย่างสิ้นเชิง เพียงกวาดผ่านไข่มุกม่านจันทราของซุ่ยหลิงเพียงคราเดียว ก็ประหนึ่งปอกเปลือกไข่ออกทีละชั้น ดึงม่านจันทรานับพันสายให้หลุดฉีกออกอย่างแรง!
ซุ่ยหลิงตื่นตระหนกสุดขีด รีบระดมพลังเวทบันดาลวิชาเทพสวนกลับทันที
ปากแม่น้ำสวรรค์!!
ในชั่วขณะถัดมา ซุ่ยหลิงก็ร่ายเวทแปรเปลี่ยนพลังเป็นเศียรมังกรบรรพกาลตนหนึ่ง แหงนหน้ากลืนกระบี่ทั้งหมดของลวี่หยางเข้าไปในคราว
