บทที่ 275 ฟาดฟันคลื่นสมุทร
ฆ่ามันให้สาสม!
ถ้อยคำของลวี่หยางยังไม่ทันจางหาย ซั่วฮ่วนก็เหลือบมองมา กล่าวอย่างประหลาดใจว่า “เท่าที่ข้ารู้ ท่านไม่ใช่พวกชอบแก่งแย่งห้ำหั่น หรือเชี่ยวชาญในการต่อสู้”
ลวี่หยางส่ายหน้า “ข้าเพียงไม่ปรารถนา มิใช่ไร้ความสามารถ”
พูดจบ เขาก็หันกระบี่คลื่นแห่งเคราะห์กรรมคว่ำลงถือไว้เบื้องหลัง กล่าวด้วยน้ำเสียงสงบ “เมื่อหนทางอยู่เบื้องหน้า ย่อมไม่มีที่ให้ถอย เช่นนั้นสู้ลุกขึ้นสู้เสียยังดีกว่า!”
“ดี เช่นนั้นก็สู้กันสักตั้ง!”
ซั่วฮ่วนคลายคิ้ว ยืดกายตรง “พวกต่ำกว่าเจินเหรินใหญ่ ข้าจะยกให้ท่าน ส่วนเจินเหรินใหญ่ ท่านก็มอบให้ข้าได้เช่นกัน”
สิ้นคำ ลวี่หยางเหลือบมองอีกฝ่าย ที่แท้เขาเป็นเจินเหรินแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ ต่อให้ไว้ใจใครก็มักต้องระแวดระวังไว้สามส่วน หากมิใช่เพราะบัดนี้พวกเขาคือแมลงที่ร้อยไว้ด้วยเชือกเส้นเดียว คงไม่มีบรรยากาศร่วมมือราบรื่นเช่นนี้ ทว่ายามนี้ เขากลับเผยรอยยิ้มจริงใจออกมา
“เช่นนั้นก็ต้องขอบคุณสหายนักพรตด้วยใจจริง”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”
ซั่วฮ่วนหัวเราะลั่น
แต่มีสิ่งหนึ่งที่ลวี่หยางยังไม่รู้ นั่นคือเขาเป็นผู้ฝึกตนจากนอกฟ้า มุ่งมั่นบำเพ็ญในดินแดนต่างภพถึงหกร้อยปี เวลาพบเจอใครก็มักเรียกขานอีกฝ่ายว่า “สหาย” หากตนเองกลับไม่เคยได้รับคำเรียกเช่นนั้นจากใครจริงๆ เลย
เขาเคยเรียกผู้อื่นว่าสหายมานักต่อนัก ทว่าไม่เคยมีใครเรียกเขาด้วยคำนี้กลับคืน
ผู้มีพลังด้อยกว่าเรียกเข
