าว่า “ท่านผู้อาวุโส”
ผู้มีพลังทัดเทียมเรียกว่า “ผู้ฝึกตนจากนอกฟ้า”
ผู้มีพลังสูงส่งกว่าก็เหยียดว่า “พวกนอกรีต”
หนักหนาสุดถึงขั้นมีคนเรียกเขาว่า “หนอนแมลง”
ฉะนั้น นี่จึงเป็นครั้งแรก
ครั้งแรกที่มีผู้เรียกเขาว่า “สหาย” คำๆ นี้สำหรับผู้มีชะตาล่องลอยมากว่าหกร้อยปี ผู้เคยเป็นดาวเด่นแห่งยุทธ์ กลับทำให้รู้สึกปลอดโปร่งขึ้นมาเล็กน้อย
ที่สำคัญกว่านั้นคือ เพราะทั้งสองได้กลายเป็นแมลงบนเชือกเส้นเดียวกันแล้ว จึงไม่ต้องแย่งชิงแก่งแย่ง ไม่ต้องระแวงหรือปิดบัง สามารถร่วมมืออย่างจริงใจได้เสียที นี่นับเป็นครั้งแรกในชีวิตของทั้งซั่วฮ่วนและลวี่หยาง
“ครืน !”
ซั่วฮ่วนซ่อนเร้นเรือนร่างโดยสมัครใจ ทิ้งไว้เพียงลวี่หยางผู้เดียวถือกระบี่คลื่นแห่งเคราะห์กรรมคว่ำลงกับหลัง สายน้ำใต้ฝ่าเท้าเริ่มหมุนวนคลุ้มคลั่ง ก่อตัวเป็นคลื่นมหึมาสูงถึงหมื่นจั้ง
“เช้ง !”
กระบี่คลื่นแห่งเคราะห์กรรมสั่นสะท้านในมือ เสียงแหลมเร้าหู พลันมีเงาร่างหนึ่งปรากฏในแสงกระบี่ เป็นสตรีนางหนึ่ง รูปโฉมละม้ายกระบี่อเวจีในอดีต หากแต่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมนัก
กระบี่อเวจีนั้น เดิมทีคือสมบัติล้ำค่าในครอบครองของลวี่หยาง วิญญาณกระบี่เฉียบแหลมเฉกเช่นบุคคลจริงๆ ครานี้เมื่อหลอมรวมสมบัตินับไม่ถ้วนเป็นคลื่นแห่งเคราะห์กรรมย่อมถือว่าวิญญาณนางเป็นหลัก นางจึงได้รับแรงสติปัญญาจากสมบัติทั้งมวล ใบหน้ายิ่งเปลี่ยนเป็นผู้ใหญ่สง่างาม
เงาร่างของนางโค้งกายคำนับต่อหน้าลวี่หยาง
ลวี
