่หยางยิ้มบาง เอ่ยอย่างอ่อนโยน “เจ้าจะยินยอมไปกับข้าหรือไม่?”
“ข้าย่อมพร้อมฟาดฟันแทนนายท่าน”
สิ้นคำ วิญญาณกระบี่ก็หลอมกลับเข้าสู่ตัวกระบี่ ลวี่หยางเร่งเร้าพลังเวท บันดาลให้พลังแห่งดินฟ้าจากทั่วสารทิศหลั่งไหลเข้าสู่กายกระบี่!
แทบจะในเวลาเดียวกัน บนภูเขาเทพหยวนฉือ
“หืม?”
ราชันมังกร ซุ่ยหลิง ที่กำลังนั่งสมาธิ กระทันหันรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของพลังฟ้าดิน ลืมตาขึ้นแล้วจ้องมองมายังทิศของลวี่หยาง
เพียงพบว่า ลวี่หยางในยามนี้มิได้ปิดบังพลังเลยแม้แต่น้อย กลับแผ่รังสีออกทั่วจนมองเห็นเด่นชัด เหนือศีรษะมีเมฆายกขึ้น พื้นฐานแห่งเต๋าปรากฏขึ้นจากพลังคลื่นอากาศ แผ่กลุ่มเมฆาสีทองเรืองรอง ทุกหนแห่งสั่นคลอน ทะเลเหวี่ยงกลับ กระแสพลังดุจอสนีบาตผ่าฟ้าปรากฏทั่วฟ้ากว้าง!
พลังขนาดนี้น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!
นี่เป็นครั้งแรกที่ลวี่หยางปลดปล่อยพลังเต็มที่ รู้สึกราวกับสลัดโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นออกได้หมดสิ้น โล่งใจดุจสายลมพัดทะลวง เหลือเพียงความคล่องแคล่วเร่าร้อนอันบรรเจิด
“เป็นเจ้าจริงๆ!”
แทบจะในเวลาเดียวกัน ซุ่ยหลิงก็ตระหนักว่าพลังโลหิตนั้นเป็นของผู้ใด กลิ่นโลหิตอันคุ้นเคยทำให้หล่อนจำได้ทันที เป็นพลังโลหิตของซุ่ยอิ๋ง พี่ชายร่วมสายโลหิตของนาง!
“เจ้าเป็นคนฆ่าซุ่ยอิ๋ง?”
“หยวนถูแห่งนิกายมารรึ?”
เสียงคำรามกึกก้องของซุ่ยหลิงปลุกพลังกองทัพอสูรทั้งสี่แสนเก้าหมื่นตนให้เคลื่อนไหวทันที เมฆอสูรหมุนรวมกลายเป็นมังกรอสูรตัวมหึมา
