เจียงเซี่ยนยิ้มและเอ่ยต่อจากคุณหนูสามตระกูลซือ โดยเอ่ยอย่างอ้อมค้อมว่า “นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าจัดงานเลี้ยงต้อนรับแขก ดังนั้นจึงเชิญแขกไม่มากนัก แม่นางเกาเป็นผู้อาศัย จะให้นางมาช่วยต้อนรับแขกได้อย่างไร”
แต่คุณหนูสามตระกูลซือดันไม่เข้าใจ พอได้ยินก็มองเจียงเซี่ยนอย่างตกใจ และเอ่ยว่า “ต้อนรับแขก? พี่เกาไม่ใช่หญิงรับใช้เสียหน่อย ท่านจะบอกให้นางมาต้อนรับแขกได้อย่างไร? ท่านหญิงเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า!”
ในห้องเงียบสงัดและเงียบกริบทันที
ฮูหยินติงหลุบตาลง และหมุนกำไลหยกมันแพะบนข้อมือเบาๆ
ส่วนฮูหยินหลี่ก็เบิกตาโตมองคุณหนูสามตระกูลซือ เหมือนได้ยินคำพูดที่ไม่อยากจะเชื่อ
พอฮูหยินซือเห็นก็ร้อนใจมาก
ลูกสาวจะต้องทำอะไรพลาดอย่างแน่นอน
ทว่าทำอะไรพลาดกันแน่?
แม้เกาเมี่ยวหรงจะเป็นผู้อาศัย แต่ก็เป็นประชาชนธรรมดาเช่นกัน ต่อให้เจียงเซี่ยนเป็นท่านหญิง ก็ไม่สามารถให้เกาเมี่ยวหรงทำงานรับใช้ได้…ฮูหยินติงกับฮูหยินหลี่ก็คิดว่าเจียงเซี่ยนพูดถูกเหมือนกันอย่างนั้นหรือ? ในสายตาของพวกนางเกาเมี่ยวหรงก็เป็นหญิงรับใช้คนหนึ่งหรือ?
นางนึกถึงที่ตนเองยังอยากเป็นแม่สื่อให้เกาเมี่ยวหรง แล้วเหงื่อเม็ดเล็กๆ ก็ผุดออกมาทางหน้าผาก
