และรีบตวาดว่าลูกสาวว่า “ยังไม่ขอโทษท่านหญิงอีก! ที่นี่มีผู้อาวุโสอยู่มากขนาดนี้ เจ้ามีสิทธิพูดที่ไหนกัน!”
คุณหนูสามตระกูลซือยังไม่รู้ว่าตนเองผิดตรงไหน ทว่าสถานการณ์บีบบังคับ ดวงตาของนางฉายแววน้อยใจ และก้มหน้าเข้าไปขอโทษเจียงเซี่ยน
เจียงเซี่ยนดูใจกว้างมาก นางยิ้มพลางเอ่ยกับคุณหนูสามตระกูลซือว่า “อาของคุณหนูเกาเป็นผู้ช่วยของท่านพ่อ นางรับใช้อาของนางและอาศัยอยู่ที่จวนสกุลหลี่ ก็เป็นแขกของพวกเรา หากพวกเจ้าพี่น้องจัดพวกการละเล่นหรือชมรมกวี คุณหนูเกาสุภาพเยือกเย็น งดงาม และรู้หนังสือ พวกเจ้าเชิญนางด้วย ข้าดีใจยังไม่ทันเลย แต่โอกาสอย่างวันนี้กลับไม่ค่อยสะดวกที่จะเชิญนางนัก…คุณหนูลู่ทั้งสองตามฮูหยินลู่มา คุณหนูติงตามฮูหยินติงมา คุณหนูสามซือเอง…ก็ตามฮูหยินซือมา…”
แล้วเกาเมี่ยวหรงมาร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้ในนามใคร?
เจียงเซี่ยนเกือบจะถามเรื่องนี้ออกไปแล้ว!
เกาเมี่ยวหรงมีสิทธิอะไรมาร่วมงานเลี้ยงแบบนี้?
คุณหนูสามตระกูลซือหน้าแดงก่ำ รู้ว่าตนเองทำผิดพลาดครั้งใหญ่แล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะมองไปทางฮูหยินซือเหมือนขอความช่วยเหลือ
ฮูหยินซือกระวนกระวายใจแล้ว
ไม่ใช่ว่านางไม่เข้าใจเหตุผลนี้ ทว่าทุกครั้งเกาเมี่ยวหรงปรากฏต