ัวอย่างสมเหตุสมผลมาก ทำให้นางคิดว่าเกาเมี่ยวหรงไม่เพียงแต่ได้รับความไว้วางใจจากฮูหยินเหอ ทว่ายังเป็นผู้ควบคุมงานของตระกูลหลี่ไปโดยปริยายด้วย และก่อนที่เจียงเซี่ยนจะแต่งเข้ามา นางมีเรื่องมาขอร้องเกาเมี่ยวหรงหลายครั้ง เกาเมี่ยวหรงก็สามารถตัดสินใจได้หมด และพูดคำไหนคำนั้น ช่วยนางจัดการเรื่องราว จนทำให้นางมองข้ามชาติกำเนิดของเกาเมี่ยวหรงไปอย่างสิ้นเชิง
นี่เป็นข้อห้ามสำคัญ!
ฮูหยินซือตกใจจนเหงื่อตกทั้งตัว
“ซานเม่ย!” นางเรียกชื่อเล่นของลูกสาวพลางจูงมือของลูกสาว แล้วขอโทษเจียงเซี่ยนด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกเสียใจ “ทั้งหมดเป็นเพราะข้าไม่สั่งสอนให้ดี จึงทำให้ท่านหญิงถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม ข้าว่าพรุ่งนี้ก็ไม่ต้องไปที่บ้านของใต้เท้าลู่แล้วเช่นกัน ไปที่บ้านข้ากันให้หมด ข้าเลี้ยงเหล้าทุกคน ขอบคุณท่านหญิงที่สั่งสอนธรรมเนียมให้ซานเม่ยของพวกเรา”
คุณหนูสามตระกูลซือสีหน้าซืดเผือด และไม่กล้าพูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว
นางรู้ว่าวันนี้นางเสียหน้ามาก หวังเพียงว่าคุณหนูติงกับคุณหนูตระกูลลู่จะไม่ใช่คนปากมาก และไม่แพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป
แน่นอนว่าพวกฮูหยินติงย่อมจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว ทว่า
