พวกคุณหนูจากตระกูลขุนนางที่ชาติกำเนิดต่างทิ้งนางไปหลายถนนที่ห้องเล็ก นางประหม่าจนท้องน้อยเป็นตะคริวอยู่ตลอดเวลา จึงไม่มีเวลาว่างไปคิดเรื่องอื่นด้วยซ้ำ เวลานี้พอถูกคุณหนูสามตระกูลซือถาม กลับทำให้นางไม่รู้จะตอบอย่างไรดี
แปลกมากจริงๆ!
เมื่อก่อนอย่าว่าแต่งานเลี้ยงแบบนี้เลย แม้แต่ในบ้านมีแขกมาหรือญาติมานั่งคุย ท่านอาก็จะดึงเกาเมี่ยวหรงไว้ และให้เกาเมี่ยวหรงช่วยคุยกับแขกที่มาหรือญาติ
วันนี้ทำไมถึงไม่เห็นเงาของเกาเมี่ยวหรง!
นางป่วยหรือ?
หรือว่าเกิดอะไรขึ้น?
เหอถงเหนียงโทษตนเองทันที
นางน่าจะละเอียดอีกสักหน่อย
แบบนี้จะได้รู้เร็วหน่อยว่าเกาเมี่ยวหรงไม่มา และส่งสาวใช้สักคนไปถามเกาเมี่ยวหรง จะได้ไม่เดี๋ยวพี่สะใภ้หรือท่านอาถามนาง นางก็ตอบไม่ได้
นี่เป็นครั้งแรกที่นางเข้าสังคมเป็นเพื่อนหลี่ตงจื้อ
หากแม้แต่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ยังทำได้ไม่ดี พี่สะใภ้จะผิดหวังแค่ไหนกัน!
นางคิดแล้วก็เอ่ยว่า “ข้าจะส่งสาวใช้ไปดูเดี๋ยวนี้!”
คุณหนูสามตระกูลซือได้ยินก็ขมวดคิ้ว และเอ่ยว่า “พวกเจ้าก็ไม่ใส่ใจเกินไปแล้วเช่นกัน พี่เกายังไม่มาจนถึงตอนนี้ พวกเจ้ากลับไม่สังเกตสักคน ยังดีที่ข้าใส่ใจ…”
เหอถงเหนียงยิ้มอย่างลำบากใจ และกวักมือ
