บ้าน เชิญฮูหยินทุกท่านมาดื่มเหล้าอีกถ้วย ถือว่าขอโทษฮูหยินทุกท่านแล้ว” แล้วก็ตั้งใจขอบคุณฮูหยินหลี่เป็นพิเศษ “…ไปกลับไท่หยวนกับต้าถงหลายครั้ง หากไม่มีท่าน งานแต่งงานนี้ก็คงจะไม่ราบรื่นแบบนี้เช่นกัน อีกสักครู่ข้าอยากคารวะเหล้าฮูหยินสักถ้วย ฮูหยินห้ามบอกปัดเชียว!”
ทุกคนพากันยิ้มและเอ่ยว่าเจียงเซี่ยนเกรงใจเกินไปแล้ว
ฮูหยินติงเอ่ยกับเจียงเซี่ยนแทนทุกคนว่า “บำเพ็ญตบะร้อยปีถึงจะได้นั่งเรือลำเดียวกัน สามีของพวกเรากับเจ้าเมืองหลี่เป็นคนเจียงซีเหมือนกัน แต่ฮูหยินหวังเป็นคนส่านซี ฮูหยินจวงเป็นคนเจียงหนาน ท่านหญิงก็มาจากเมืองหลวง เวลานี้ทุกคนได้นั่งคุยอยู่ในห้องเดียวกัน หาได้ยากว่าการนั่งเรือลำเดียวกันอีกไม่ใช่หรือ?”
“ก็จริง ก็จริง” ฮูหยินซือเอ่ยอย่างประจบประแจงว่า “ฮูหยินติงเป็นคนดีที่มีชื่อเสียง งานเย็บปักถักร้อยก็มีความสามารถโดดเด่นเหนือใคร ปีนั้นหลังจากคุณหนูใหญ่ตระกูลติงแต่งไปตระกูลสยง งานเย็บปักถักร้อยที่เอาออกมาตอนที่ญาติของทั้งสองฝ่ายพบกันเป็นครั้งแรกก็สั่นสะเทือนเมืองหลวง ว่ากันว่ายังได้รับคำชมจากไทฮองไทเฮา และเก็บไว้ในวังด้วย”
เจียงเซี่ยนฝืนอดทนไว้ ถึงไม่แสดงสีหน้าแปลกๆ ออกมา
ฮูหยินซือเห็นน
