ฮูหยินซือขมวดคิ้วเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น
ส่วนคุณหนูสามซือก็มองไปทางฮูหยินติงอย่างขี้ขลาด
ฮูหยินติงก้มหน้าดื่มชา เหมือนไม่ได้ยิน
ความผิดหวังฉายวาบผ่านไปบนหน้าของฮูหยินซือกับคุณหนูสามตระกูลซือ
แต่ไม่มีใครช่วยพูดให้แม่ลูกสกุลซือสักคำ
ในโถงบุปผานอกจากเจียงเซี่ยนแล้วก็ล้วนเป็นคนที่อายุมากกว่าคุณหนูสามซือ มีที่ให้นางพูดที่ไหนกัน นางทำแบบนี้เป็นเรื่องที่เสียมารยาทมาก และเจียงเซี่ยนเป็นเจ้าภาพ เจอแขกที่ไม่รู้ธรรมเนียมแบบนี้ก็เสียหน้าเช่นกัน ทุกคนจึงจำเป็นต้องแสร้งทำเป็นไม่เห็น
คุณหนูสามซือจำเป็นต้องตามสาวใช้ไปที่ห้องเล็กด้านหลัง
ทุกคนเริ่มคุยกันเบาๆ ทักทายกันแล้วก็พูดคุยและหัวเราะอย่างจริงใจ พลางถามสารทุกข์สุขดิบคนที่สนิทกัน บรรยากาศเป็นมิตรโดยยังคงความสุภาพและมีมารยาท
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางฟัง
ในเมื่อต้องคบหากับเหล่าสตรีชนชั้นสูงของซานซี พวกอย่างสตรีชนชั้นสูงเหล่านี้มาจากตระกูลอะไร ความสัมพันธ์กับสามีเป็นอย่างไร และมีลูกกี่คนย่อมต้องสืบให้แน่ชัด ทว่าตระกูลหลี่ไม่เหมือนหน่วยองครักษ์เมื่อก่อน สืบมาต้องไม่มีประสิทธิภาพสูง ละเอียด และถูกต้องเท่าตอนที่นางเป็นไทเฮาอย่างแน่นอน นี่จึงต้องใช้ประสบการณ์ในชาติก่อน
