ะไปเชิญในเมืองหลวง ถึงเวลานั้นก็จะทำเครื่องประดับให้ข้าสักสองสามชุดด้วย…”
ฮูหยินเหอมองป้าเหอที่เข้ามาข้างในอย่างตกตะลึงเล็กน้อย
นางมีเครื่องประดับพลอยไพฑูรย์ขนาดเท่าเม็ดบัวอยู่ชุดหนึ่ง ทุกครั้งที่มีโอกาสสำคัญ นางก็ชอบใส่เครื่องประดับชุดนี้ไปงานเลี้ยง…หากที่ฉิงเค่อพูดเป็นความจริง เช่นนั้นนางก็ทำเรื่องน่าอายหลายครั้งมากแล้วไม่ใช่หรือ…
ฮูหยินเหอนั่งไม่ค่อยติดแล้ว
ป้าเหอจำเป็นต้องจับมือของฮูหยินเหอไว้ และปลอบใจนางว่า “เจ้าเพิ่งกลับมาไท่หยวนได้ไม่นานไม่ใช่หรือ? ฉวยโอกาสนี้แก้ไขเสียก็ได้แล้วไม่ใช่หรือ!”
“เช่นนั้นวันนี้ข้าจะใส่เครื่องประดับอะไรล่ะ?” ฮูหยินเหอเริ่มร้อนรน
ป้าเหอคิดแล้วก็เอ่ยว่า “ที่ข้ายังมีเครื่องประดับไพลินอีกชุดหนึ่ง ไม่อย่างนั้น…เจ้ายืมใส่ก่อน?”
ชุดนั้นเป็นของล้ำค่าของป้าเหอ
แน่นอนว่าหากพูดถึงความประณีตและงดงามย่อมเทียบชุดของฮูหยินเหอไม่ได้ ทว่าเวลานี้ใครยังมีเวลาสนใจเรื่องพวกนี้กัน?
แม่นมส่วนตัวของป้าเหอไปหยิบเครื่องประดับชุดนั้นมาด้วยตนเอง
ฮูหยินเหอถึงจะพบว่าเสื้อผ้าของตนเองไม่ถูกต้อง…วันนี้นางสวมเสื้อคลุมยาวลายโบตั๋นสีน้ำเงินสดใส
แต่สายแล้ว นางจึงรีบเปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมยา
