้หนังสือ หากในจวนมีอะไรเปลี่ยนแปลง คนพวกนี้ก็สามารถทดแทนได้ จะไม่ทำให้ธรรมเนียมของเรือนตะวันตกรวนอย่างแน่นอน”
ชีกูคิดแล้วก็รู้สึกว่าฉิงเค่อพูดมีเหตุผลมาก จึงยิ้มและเอ่ยว่า “เพราะข้าประมาทและสะเพร่าเอง จึงไม่ได้คิดมาก”
“ชีกู ท่านเกรงใจแล้ว!” ฉิงเค่อเอ่ยอย่างเจือความนอบน้อมเล็กน้อยว่า “ท่านเพียงแค่ทุ่มเทความสนใจไปที่ท่านหญิง จึงสนใจพวกเรื่องจุกจิกน้อยลงเท่านั้น”
ชีกูเป็นคนของหลี่เชียน ท่านหญิงปฏิบัติกับหลี่เชียนอย่างมีมารยาท พวกนางก็จะปฏิบัติกับชีกูอย่างมีมารยาท
ทั้งสองคนพูดคุยและหัวเราะกัน แล้วไปที่สวนดอกไม้ด้านหลัง
เจียงเซี่ยนกำลังยืนคุยกับฮูหยินเหอและป้าเหออยู่ข้างจุหลัน “…ชื่อหม่านถังหง เป็นของที่ผู้ว่าราชการมณฑลฝูเจี้ยนในตอนนั้นส่งบรรณาการมา เป็นดอกกล้วยไม้ที่ออกดอกสีแดงน้อยในจุหลัน และยิ่งแดดส่องแรง สีของมันก็จะยิ่งแดง ดังนั้นจึงต้องเลี้ยงอยู่กลางแจ้ง ไม่อย่างนั้นดอกไม้ที่บานออกมาก็จะไม่สวย ด้วยเหตุนี้ อุทยานซั่งหลินจึงคิดขึ้นมาวิธีหนึ่ง วางกระจกทองแดงไว้หน้าเทียนที่จุดไฟ แล้วสะท้อนแสงไปที่ดอกกล้วยไม้ จะทำให้ดอกของมันแดงมากขึ้น ทว่าข้าเห็นแล้วกลับรู้สึกเหมือนฝืนกฎธรรมชาติ น่าสงสารมา
