ี่ยนว่า “เพราะท่านหญิงสั่งสอนคนเป็น เวลานี้ข้าเดินที่เรือนด้านใน สาวใช้กับหญิงรับใช้ต่างก็ดูมีชีวิตมีชีวาขึ้นมาก”
เจียงเซี่ยนยิ้มเล็กน้อย รับคำชมของนาง
แต่เกาเมี่ยวหรงกลับก้มหน้าลงจิบชาทีละคำ
ป้าเหอถามถึงจุดประสงค์ที่เจียงเซี่ยนมาอย่างกระตือรือร้น “มีอะไรส่งสาวใช้มาบอกพวกเราก็ได้ ท่านมาเช่นนี้ ระวังจะเป็นไข้แดด”
“พอไหว!” เจียงเซี่ยนยิ้มพลางเอ่ยกับนางอย่างเกรงใจสองสามคำ และอธิบายจุดประสงค์ที่มา “…สถานที่ที่จัดงานเลี้ยงต้อนรับแขก จะร้อนเกินไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นอาหารรสเลิศที่ดีแค่ไหนก็ยากที่จะกลืนลงไปได้ งิ้วที่ดีแค่ไหนก็ยากที่จะดูได้ ทุกคนเพียงแค่อดทน แขกมาที่นี่ก็ไม่เหมือนกลับบ้านของตนเอง!”
ฮูหยินเหอพยักหน้าติดกันหลายครั้ง และโบ้ยให้เจียงเซี่ยนอย่างไม่มีวิธีแก้ไขใดๆ “ท่านหญิงว่าที่ไหนเหมาะสม? ข้าจะให้คนไปเก็บกวาดที่นั่นเดี๋ยวนี้!”
ป้าเหอได้ยินฮูหยินเหอเอ่ยแบบนี้ ก็ถลึงตาใส่ฮูหยินเหอครั้งหนึ่ง และเอ่ยว่า “ท่านหญิง อากาศร้อนเช่นนี้ รอให้พระอาทิตย์ตกดีกว่า แล้วพวกเราค่อยเดินรอบๆ เป็นเพื่อนท่าน ท่านว่าตรงไหนเหมาะสม พวกเราค่อยปรึกษากัน ท่านว่าแบบนี้เหมาะสมหรือไม่?”
“ได้สิ!” เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วย
