ร่มบังแดดให้
ระหว่างทาง พวกนางผ่านประตูข้าง
ประตูกับหน้าต่างของห้องข้างห้องหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลเปิดกว้าง สาวใช้ที่อายุยังน้อยสิบกว่าคนกำลังก้มหน้าเขียนอะไรบางอย่างอยู่บนโต๊ะ บริเวณโดยรอบเงียบมาก ได้ยินเพียงเสียงจักจั่นเป็นระยะ พวกสาวใช้ร้อนจนบนหน้าผากและปลายจมูกเต็มไปด้วยเหงื่อ
เจียงเซี่ยนชะงักฝีเท้า
ไป่เจี๋ยเอ่ยเสียงเบาว่า “สาวใช้สองสามคนที่เรียนเขียนหนังสือกับฉิงเค่อ อาศัยเวลาว่างที่ไม่เข้าเวรมาเรียนรู้หนังสือที่นี่เจ้าค่ะ”
“สองสามคน?” เจียงเซี่ยนปรายตามองห้องข้างครั้งหนึ่ง
ไป่เจี๋ยรีบเอ่ยว่า “ท่านหญิง ตอนแรกมีแค่สองสามคนจริงๆ เจ้าค่ะ ตอนหลังทุกคนเห็นพี่ฉิงเค่อสอนพวกนางอย่างจริงใจ และคนรับใช้ข้างกายท่านก็ล้วนรู้หนังสือเล็กน้อย จึงต่างใจกล้ามาขอร้องกัน พี่ฉิงเค่อบอกว่า สอนคนหนึ่งก็สอน สอนสองคนก็สอน และรับคนไว้หมด เพราะล้วนมากันเฉพาะเวลาว่าง เพิ่งจะสอนได้ไม่กี่วัน ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกนางจะทนได้หรือไม่ พี่ฉิงเค่อจึงบอกว่า อีกสองวันค่อยบอกท่านเจ้าค่ะ”
“แบบนี้ดีมาก!” เจียงเซี่ยนไม่ค่อยชอบคุมเรื่องของเรือนด้านใน ดังนั้นจึงชอบมากที่ฉิงเค่อสามารถตัดสินใจเองได้โดยไม่เป็นอันตรายต่อทุกสิ่งทุกอย่
