าง “คนฉลาดขึ้นจากการเรียนหนังสือ พวกเจ้าตั้งใจสอนคนพวกนี้ ต่อไปเวลาที่ในจวนมีเรื่องอะไรก็ไม่จำเป็นต้องเปลืองแรงอธิบายมากขนาดนั้นแล้วเช่นกัน”
ทั้งสองคนเอ่ยพลางเดินไปที่เรือนตะวันออก
ฮูหยินเหอไม่อยู่ที่เรือน บอกว่าไปเรือนของตงจื้อ
เจียงเซี่ยนคิดว่าพระอาทิตย์ดวงใหญ่ขนาดนี้ นางก็มาแล้ว ยังจะกลับไปมือเปล่าอีกอย่างนั้นหรือ?
นางจึงให้สาวใช้นำทางไปเรือนของหลี่ตงจื้อเสียเลย
ที่เรือนของหลี่ตงจื้อก็เปิดหน้าต่างกว้างเช่นกัน สาวใช้สองคนยืนอยู่ตรงทางเดินใต้ต้นไม้ที่แสงแดดส่องไม่ถึงและพิงเสาที่ทาสีแดงเข้มและใหญ่ขนาดหนึ่งคนโอบพลางสัปหงก
เจียงเซี่ยนเห็นแล้วก็พยักหน้าเล็กน้อย
ก่อนที่จะจัดระเบียบงานภายใน อย่าว่าแต่อากาศที่ร้อนมากแบบนี้เลย กระทั่งช่วงต้นฤดูร้อนที่มีลมเย็นพัดเบาๆ พวกสาวใช้ที่เข้าเวรต่างก็จะหาข้ออ้างกลับไปพักที่ห้องของตนเอง
นางกับไป่เจี๋ยขึ้นบันได
มารยาทที่ดีทำให้หยกแขวนที่ใช้ควบคุมการเดินไม่ให้ก้าวใหญ่เกินไปจนเสียมารยาทตรงเอวของนางไม่มีแม้แต่เสียงกระทบ
สาวใช้สองคนที่ไม่กล้าหลับสนิทตกใจตื่นในทันใด
“ท่าน...ท่านหญิง…” พอเห็นเจียงเซี่ยน ทั้งสองคนก็ตกใจจนคุกเข่าลงบนพื้นทันที
เจี
