งคับได้เช่นกัน
เหอถงเหนียงอึ้งไปตรงนั้น
เกาเมี่ยวหรงยิ่งสีหน้านิ่ง แล้วความหม่นหมองก็ฉายวาบผ่านไปในดวงตาอย่างเบาบาง
‘แบบลี่มิ่ง’ ที่วังเจินคัด เจียงเซี่ยนก็มอบให้เหอถงเหนียงแบบนี้
เหมือนมอบผักกาดขาวให้
เจียงเซี่ยนรู้หรือไม่ว่าลายมือนั้นมีค่าแค่ไหนกันแน่?
เกาเมี่ยวหรงอัดอั้นตันใจ จนพูดอะไรไม่ออกสักคำนานมาก
ทว่าเหอถงเหนียงได้สติกลับมาแล้ว
นางโบกมือติดกันหลายครั้ง “พี่สะใภ้ ไม่ได้ ไม่ได้ มีค่ามากเกินไป ข้ารับไว้ไม่ได้เจ้าค่ะ!”
เจียงเซี่ยนยิ้มและเอ่ยว่า “ของมีค่าควรมอบให้คนที่เหมาะสมใช้ถึงจะสามารถแสดงผลลัพธ์ออกมาได้อย่างเต็มที่ น้องหญิงชอบพอดี เช่นนั้นก็ไม่มีอะไรจะดีไปกว่าอีกแล้ว ส่วนมีค่าหรือไม่ นั่นก็แตกต่างกันไปตามแต่ละคนเช่นกัน อย่างข้านั้น…ชอบอักษรกึ่งหวัดมากกว่าอักษรบรรจง ‘แบบลี่มิ่ง’ อยู่กับข้า ก็เพียงแค่เก็บไว้ก้นหีบและเอาออกมาตากแดดเป่าลมทุกวันที่หกเดือนหก ดังนั้นมอบให้น้องหญิงชมดีกว่า”
ทว่านี่ก็มีค่าเกินไปแล้วเช่นกัน!
เหอถงเหนียงยังอยากปฏิเสธ ป้าเหอก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มแล้วว่า “ในเมื่อเป็นสิ่งที่พี่สะใภ้ของเจ้ามอบให้ เจ้าก็รับเอาไว้เถอะ พี่สะใภ้ของเจ้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่า นางชอบ
