งลายมือของเหอถงเหนียง
สิ่งที่คัดคืออักษรบรรจงของฮูหยินเว่ย ค่อนข้างมีพื้นฐานทีเดียว
นางอดที่จะเอ่ยด้วยรอยยิ้มไม่ได้ว่า “น้องหญิงลายมือสวยกว่าข้าเสียอีก!”
“ไม่หรอก ไม่หรอก!” เหอถงเหนียงเอ่ยเสียงเบา อยากถ่อมตนสักหน่อย ก็ไม่รู้จะเริ่มพูดจากตรงไหนดี จึงยืนทำอะไรไม่ค่อยถูกอยู่ตรงนั้น
ป้าเหอเกลียดที่ลูกสาวไม่ได้เรื่อง ทว่าก็ไม่อาจตำหนิลูกสาวต่อหน้าเจียงเซี่ยนได้ จึงรู้สึกร้อนใจมาก
ใครจะรู้ว่าเจียงเซี่ยนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าพูดจริงๆ หากเจ้าไม่เชื่อ วันไหนข้าเขียนให้เจ้าดูสักสองสามตัว เจ้าก็รู้แล้ว แต่ในเมื่อเจ้าฝึกฮูหยินเว่ย ก็คิดว่าจะต้องชอบจงเหยา[1]มากเช่นกันอย่างแน่นอน ที่ข้ามี ‘แบบลี่มิ่ง’ ที่วังเจินนักเขียนพู่กันจีนในราชวงศ์ก่อนคัดตอนอายุยังน้อยอยู่พอดี มอบให้เจ้าแล้วกัน เดี๋ยวเจ้าอย่าลืมให้สาวใช้ไปเอาที่เรือนของข้าล่ะ”
‘แบบลี่มิ่ง’ เป็นผลงานชิ้นเอกของจงเหยา ของแท้ไม่รู้ไปไหนตั้งนานแล้ว และวังเจินก็เป็นนักเขียนพู่กันจีนอันดับต้นๆ ของราชวงศ์ก่อน ผลงานของแท้ของเขาก็มีค่ามากเช่นกัน ถึงแม้ ‘แบบลี่มิ่ง’ ที่เขาคัดจะเทียบจงเหยาไม่ได้ นั่นก็เป็นของล้ำค่าที่ทำได้เพียงเฝ้ารอและไม่สามารถบั
