นี้ในจวนไม่ได้เก็บน้ำแข็งไว้สักเท่าไร พอรู้ว่าเพราะพวกตงจื้อต้องฝึกคัดตัวอักษร ทุกบ่ายจึงจะกองน้ำแข็งสองสามก้อนวางไว้ในมุม พวกเราเลยมาอยู่ด้วย คิดว่าไม่ว่าอย่างไรก็สามารถประหยัดน้ำแข็งให้ในจวนได้สักสองสามก้อน…”
เอ่ยอย่างซื่อตรง
เจียงเซี่ยนเม้มปากยิ้ม
น้องสาวทั้งสองคนของสามีรีบลงมาจากบนเตียงอรหันต์ และคารวะเจียงเซี่ยน คนหนึ่งเรียก “พี่สะใภ้ใหญ่” อีกคนเรียก “พี่สะใภ้”
ส่วนฮูหยินเหอก็รีบสั่งให้เสี่ยวฮุ่ยยกม้านั่งมาให้เจียงเซี่ยน “ไปวางตรงเตียงอรหันต์ จะได้ไม่ถูกอากาศหนาว เดี๋ยวหนาวเดี๋ยวร้อนเช่นนี้ ป่วยง่ายที่สุดแล้ว”
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางรับความหวังดีของฮูหยินเหอ แล้วไปยืนข้างเตียงอรหันต์ และถามถึงการเรียนของหลี่ตงจื้อกับเหอถงเหนียง
หลี่ตงจื้อเอ่ยอย่างนอบน้อมว่า “พี่เกาบอกว่า หลายวันนี้อากาศร้อนเกินไป ว้าวุ่นใจง่าย จึงหยุดการเรียนไปก่อน ทุกบ่ายฝึกคัดตัวอักษรสองชั่วยาม สงบจิตสงบใจ ไว้ผ่านเทศกาลไหว้พระจันทร์ไปแล้ว ค่อยสอนบทเรียนใหม่เจ้าค่ะ”
ส่วนเหอถงเหนียงเอ่ยพึมพำว่า “ข้า…ข้าเพิ่งจะอ่าน ‘คัมภีร์กตัญญู’ จบ ว่างไม่มีอะไรทำ จึงฝึกคัดตัวอักษรเป็นเพื่อนน้องหญิงเจ้าค่ะ”
เจียงเซี่ยนตั้งใจมอ
