ย่างไร…เฮ้อ! ข้าคิดแล้วก็ไม่มีหน้าไปพบพี่สะใภ้…” นางพูดไป สีหน้าขยับเล็กน้อย แล้วอยู่ๆ ก็โน้มตัวมากระซิบกับเกาเมี่ยวหรงว่า “เจ้าว่า ข้าไปขอร้องท่านหญิงเป็นอย่างไร?”
เกาเมี่ยวหรงอึ้งไป และเอ่ยว่า “เรื่องนี้…ข้าก็บอกไม่ได้เช่นกันเจ้าค่ะ!”
แต่ฮูหยินเหอกลับเหมือนคว้าฟางที่ช่วยชีวิตเอาไว้ได้แล้ว จึงรีบเอ่ยว่า “ข้าคิดว่าทำได้…” นางเอ่ยพลางครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ด้วยสีหน้าไม่มั่นใจ
เกาเมี่ยวหรงยิ้มเล็กน้อย และไม่เอ่ยสิ่งใด
————————————————-
ทว่าทางเจียงเซี่ยนนี้กลับดีใจมาก
เมืองหลวงส่งของมาให้นาง
นอกจากพวกของเล็กน้อยที่ไป๋ซู่เอ่ยถึงก่อนหน้านี้แล้ว ยังมีเหล้าจินหวาชั้นดี น้ำเชื่อมสาลี่ของเฉิงจี้ ถั่วตัดของตระกูลจิ่ง ผักดองของร้านปี้หราน และยาเม็ดหนิวหวงของร้านจี้หมิน...ทั้งหมดเป็นของที่เหมาะกับฤดูใบไม้ร่วง
เจียงเซี่ยนได้ยินข่าวก็พาชีกูไปที่ห้องยามของเรือนตะวันตก
ในห้องยามนั้น พวกเด็กรับใช้ที่ไม่เข้าเวรกำลังช่วยพวกปิงเหอขนของอย่างขยันขันแข็ง
ปิงเหอหน้าตาเคร่งเครียด และเอ่ยไม่หยุดว่า “พวกเจ้าระวังหน่อย อย่าให้ของกระแทกหรือชนกัน ยอมถือครั้งหนึ่งน้อยหน่อย แต่จะทำของพังไม่ได้ เข้าใจไหม? ของพวกนี้ล้
