วนเป็นของที่ในเมืองหลวงส่งมา และตั้งใจส่งให้ท่านหญิงโดยเฉพาะ ของมากมายอย่าว่าแต่ไท่หยวนเลย กระทั่งเมืองเป่าติ้งก็ไม่มี หากชนพัง และอยากจะชดเชยความผิดพลาดก็ชดเชยไม่ได้ด้วยซ้ำ…”
เจียงเซี่ยนอดที่จะเม้มปากยิ้มไม่ได้
ทว่าปิงเหอกลับหันตัวมาเห็นเจียงเซี่ยน
เขารีบวิ่งมาคารวะเจียงเซี่ยนอย่างนอบน้อม
เจียงเซี่ยนเห็นว่าแค่เหล้าจินหวาก็มียี่สิบกว่าไห พวกน้ำเชื่อมสาลี่กับถั่วตัดก็มีเกินครึ่งรถ นางอดที่จะเอ่ยอย่างประหลาดใจไม่ได้ว่า “ของเยอะขนาดนี้ ก็ไม่กลัววางไว้จนเสียเช่นกัน!”
มีคนหนึ่งที่ติดตามรถมาเป็นแม่นมที่มีความสามารถข้างกายฮูหยินฝาง ตระกูลสามีแซ่จาง
นางได้ยินก็รีบเอ่ยว่า “ท่านหญิง ฮูหยินบอกว่า ของพวกนี้มีมากมายที่เมืองหลวง แต่ส่งมาถึงไท่หยวนก็เป็นของดีแล้ว สามารถใช้เป็นของขวัญเทศกาลไหว้พระจันทร์มอบให้คนได้เจ้าค่ะ”
เจียงเซี่ยนได้ยินแล้วก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ในทันใด
อีกไม่กี่วันนางก็จะแต่งเข้ามาครบหนึ่งเดือนแล้ว ตามหลัก ช่วงนี้นางสามารถกลับไปอยู่ที่บ้านของตนเองได้สองสามวัน ห้องหอก็สามารถว่างได้เช่นกัน บรรดาตระกูลขุนนางของไท่หยวนก็จะมาเยี่ยมเยียนนางเป็นระยะแล้ว นางใช้ของพวกนี้เป็นของขวัญ
