ที่ใช้ได้คล่องมือหรือไม่ “…ต่อไปยังรับใช้อยู่ข้างกายท่าน”
ฮูหยินเหอได้ยินคำพูดที่มีนัยยะนี้แล้วก็อดที่จะเอ่ยไม่ได้ว่า “เช่นนั้น…เช่นนั้นคนอื่นล่ะ?”
“คนที่เก็บไว้ได้ก็เก็บไว้ คนที่เก็บไว้ไม่ได้ แน่นอนว่าก็ต้องเปลี่ยนทั้งหมด” นึกถึงตอนนั้นนางนึกจะเปลี่ยนราชเลขาธิการกับขุนนางใหญ่ก็เปลี่ยน นับประสาอะไรกับพวกพ่อบ้านเล็กๆ เจียงเซี่ยนเอ่ย แล้วก็อดไม่ได้ที่จะเผยความน่าเกรงขามออกมาทางใบหน้าเล็กน้อย
ฮูหยินเหอรู้สึกกลัว จึงรีบเอ่ยว่า “ข้าอยากเก็บเสี่ยวฮุ่ยกับแม่นมเฉิงไว้ สองคนนี้ต่างซื่อสัตย์และจงรักภักดีต่อข้า”
แน่นอนว่าเจียงเซี่ยนรับปากอย่างเต็มปากเต็มคำ และถามถึงเรื่องในเรือนของหลี่หลิน “ถึงแม้จะเติบโตมากับท่านพ่อตลอด ทว่าอย่างไรก็เป็นหลานชาย เรื่องของเขา…ท่านสามารถตัดสินใจได้หรือไม่?”
“ย่อมไม่ได้อยู่แล้ว!” ฮูหยินเหอฝืนยิ้ม และเอ่ยว่า “ตอนที่ข้าแต่งมา เขาอายุสิบสี่แล้ว ถึงพวกเราจะอยู่ด้วยกัน แต่เขาก็มีเรือนของตนเองตลอด สาวใช้กับแม่บ้านในเรือนของเขานั้นเขาก็เป็นคนจัดการเองตลอดเช่นกัน ข้าเพียงแค่ดูแลค่าครองชีพของเขาเท่านั้น!”
เจียงเซี่ยนเข้าใจได้
หลานชายที่อายุใกล้เคียงกัน คนที่เป็นอาสะใภ้ต้องหล
