ไป่เจี๋ยเห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะเม้มปากยิ้ม นางยกชาร้อนให้เจียงเซี่ยน แล้วหัวเราะเบาๆ พลางเอ่ยว่า “ท่านหญิง จะพักก่อนสักครู่หรือไม่? เมื่อครู่ฮูหยินให้คนส่งพวกผลไม้มา กลัวว่าท่านจะเป็นหวัด จึงใช้น้ำบ่อแช่เย็นเจ้าค่ะ”
“อื้อ!” เจียงเซี่ยนเงยหน้าขึ้น และรู้สึกว่าในห้องร้อนไปหน่อยจริงๆ นางกินองุ่นสองสามลูก แล้วก็เอ่ยว่า “ที่นี่ไม่มีที่ไหนหลบร้อนได้หรือ? อากาศนี่ก็ร้อนเกินไปหน่อยเช่นกัน” นางพูดไปยังมองดวงอาทิตย์ที่เปล่งประกายแวววาวนอกห้อง
ไป่เจี๋ยยิ้มพลางเอ่ยว่า “เช่นนั้นข้าลองไปถามหัวหน้าพ่อบ้านหลี่ดีกว่า? หลายวันนี้พวกเราต่างยุ่งอยู่กับเรื่องของเรือนตะวันตก ไม่ค่อยได้ออกไป ซานซีมีที่ดีๆ ที่ไหนบ้างก็ไม่รู้…”
ทั้งสองคนกำลังคุยกัน หลี่เชียนกลับมาพอดี
เขาเหงื่อออกเต็มศีรษะ ส่วนหลังก็เปียกไปหมดแล้ว
เจียงเซี่ยนรีบสั่งให้ไป่เจี๋ยตักน้ำบ่อเข้ามาและช่วยหลี่เชียนเปลี่ยนเสื้อผ้า
แต่สายตาของไป่เจี๋ยกลับทอประกายเล็กน้อย และแค่สั่งให้สาวใช้ตักน้ำกับหยิบผ้าเช็ดหน้าข้างนอก ไม่เข้ามารับใช้
เจียงเซี่ยนเห็นแล้วก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ทว่าเพราะหลี่เชียนอยู่ตรงหน้า จึงไม่มีกะจิตกะใจคิดมากเช่นกัน พอเห็นเขากาง
