แขนออกให้สาวใช้ผูกสายรัดใต้รักแร้ นางก็อดที่จะเอ่ยไม่ได้ว่า “เจ้าบอกว่าต้องออกไปพบเพื่อนคนหนึ่งกับท่านพ่อไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงกลับมาเร็วขนาดนี้?”
“เป็นอาจารย์ที่เคยสอนวิทยายุทธให้ข้า” เขานั่งลงข้างกายเจียงเซี่ยน และดื่มชาอึกใหญ่ ถึงจะถอนหายใจอย่างสบายใจ แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านพ่ออยากเชิญเขามาดำรงตำแหน่งหัวหน้าครูฝึกของกองบัญชาการซานซี เขาไม่ค่อยเต็มใจ ท่านพ่อกับท่านฝูอวี้เลยตื๊อเขา ข้าเห็นว่าไม่เกี่ยวอะไรกับข้า จึงกลับมาก่อน”
เขาเอ่ยพลางหยิบพัดขนนกใต้โต๊ะอุ่นออกมาพัดให้เจียงเซี่ยน
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางเอ่ยว่า “ก็หมายความว่า พ่อเจ้าอยากเชิญอาจารย์ของเจ้าออกมาจากภูเขา?”
“ไม่ใช่อาจารย์ของข้า” หลี่เชียนเอ่ยว่า “เขาเพียงแค่เคยสอนวิทยายุทธให้ข้า ก่อนหน้านี้ข้าก็เคยอยากฝากตัวเป็นศิษย์ของเขาเช่นกัน แต่เขาบอกว่า เป็นอาจารย์เพียงแค่หนึ่งวัน ก็ต้องถือว่าเป็นบิดาไปตลอดชีวิต ยิ่งกว่านั้นหากฝากตัวเป็นศิษย์ของเขาก็ต้องเข้าสำนักของเขา อย่างข้านั้นเรียนแค่การรับมือศัตรูในสนามรบเพียงผิวเผินนิดหน่อยก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องติดตามเขาไปฝึกฝนในช่วงเวลาที่หนาวและร้อนที่สุดของปี มันเสียเวลาอย่างสิ้นเชิง
