วามต้องการของเจ้า”
จุดประสงค์เดิมของเจียงเซี่ยนก็คือหวังว่าจะได้รับการสนับสนุนจากหลี่เชียนกับหลี่ฉางชิง แบบนี้จะประหยัดเวลาและแรงกายแรงใจของนางไปมากมาย
นางยิ้มพลางพยักหน้า และลากหลี่เชียนไปรับประทานอาหารเช้า
แล้วทั้งสองคนก็ไปคารวะหลี่ฉางชิงกับฮูหยินเหอ
เพียงแต่ตอนที่ทั้งสองคนเข้าไป หลี่ฉางชิงไม่รู้ว่ากำลังสั่งสอนหลี่จวีเรื่องอะไรอยู่ เห็นหลี่เชียนกับเจียงเซี่ยนก็ไม่คิดจะหยุดเช่นกัน
เจียงเซี่ยนรีบหลบออกไป
หลี่ฉางชิงอึ้งไปทันทีและทำอะไรไม่ถูก ทว่าในใจกลับแอบรู้ว่าตนเองเหมือนจะทำอะไรผิดอีกแล้ว
เขาจึงไม่มีอารมณ์ต่อว่าหลี่จวีอย่างรุนแรงต่อแล้วเช่นกัน เขาลากหลี่เชียนไปคุยข้างๆ “เจียหนานเป็นอะไรไปอีก? ข้าไม่ได้ว่านางเสียหน่อย นางหลบออกไปทำไม?”
หลี่เชียนจำต้องเอ่ยกับเขาเสียงเบาว่า “ไม่ว่าอย่างไรอาจวีก็เป็นน้องชายสามีของนางเช่นกัน ท่านสั่งสอนอาจวีอยู่ตรงนี้ นางดูอยู่ข้างๆ ต่อไปอาจวียังจะมีหน้าเจอนางได้อย่างไร”
หลี่ฉางชิงหัวเราะ และเอ่ยว่า “ภรรยาของของเจ้านี่ใช้ได้ทีเดียว ยังรู้จักไว้หน้าน้องชายของเจ้าด้วย
หลี่เชียนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
เมื่อก่อนเขาไม่เคยยุ่งพวกเรื่องของเรือน
