ฮูหยินเหอพาสาวใช้กับหญิงรับใช้มารอเจียงเซี่ยนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
พอเห็นเจียงเซี่ยนก็เข้าไปหา อยากจับมือของนาง ก็ชะงักไป และล้มเลิกความคิด แล้วเอ่ยอย่างเกรงใจว่า “วันนี้ทำไมท่านหญิงถึงว่างมารับประทานอาหารเที่ยงที่เรือนของข้า? ท่านก็ไม่ส่งคนมาบอกก่อน มีอาหารสองสามอย่างที่ทำไม่ทัน วันนี้จึงจำเป็นต้องกินอย่างเรียบง่ายหน่อย พรุ่งนี้พวกเราค่อยรับประทานอาหารเที่ยงด้วยกัน”
หลังจากวันนั้นที่ทุกคนรับประทานอาหารเที่ยงด้วยกัน หลี่ฉางชิงก็ไม่รับประทานอาหารเที่ยงที่เรือนด้านในเลย
บังเอิญเจียงเซี่ยนรับประทานอาหารที่เรือนตะวันตก
จึงเป็นครั้งแรกที่มารับประทานอาหารเที่ยงที่เรือนของฮูหยินเหอ
เจียงเซี่ยนได้ยินแล้วก็หูร้อนเล็กน้อยอย่างเลี่ยงไม่ได้
หากไม่ใช่ว่าหลี่เชียนไม่อยู่บ้าน และในบ้านก็มีคนอยู่ไม่กี่คน นางจะคิดได้อย่างไรว่ามาฆ่าเวลาที่เรือนของฮูหยินเหอ จะได้เชื่อมความสัมพันธ์กับฮูหยินเหอด้วย
“เพราะข้ามาอย่างฉุกละหุกเกินไปเอง!” เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าอยู่บ้านเบื่อๆ จึงอยากมานั่งคุยที่เรือนของฮูหยิน”
“เป็นสิ่งที่ข้าควรทำอยู่แล้ว เป็นสิ่งที่ข้าควรทำอยู่แล้ว” ฮูหยินเหอยังคงดีใจ
